I NEED A DAY BETWEEN SATURDAY & SUNDAY, H TΗΛΕΡΓΑΣΙΑ ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
Πολλές εταιρείες, ανά την υφήλιο, εφαρμόζουν πλέον εβδομάδα 4 εργάσιμων ημερών.
Οι υποστηρικτές του τετραήμερου συστήματος εργασίας προτάσσουν το επιχείρημα ότι οι εργαζόμενοι συνδυάζουν πιο αρμονικά την εργασιακή και προσωπική-οικογενειακή ζωή.Αυτό οδηγεί, πλην των άλλων, και σε αύξηση της παραγωγικότητας.Κάτι το οποίο είναι και το βασικό ζητούμενο για τους επιχειρηματίες.
Η Unilever δοκιμάζει ήδη τη μέθοδο αυτή στις εγκαταστάσεις της στη Νέα Ζηλανδία.Οι εργαζόμενοι επιλέγουν τις 4 εκ των 7 ημερών της εβδομάδας που θα εργάζονται και συνεχίζουν να λαμβάνουν πλήρεις αποδοχές.
Αξίζει, βέβαια, να σημειωθεί ότι η θυγατρική του πολυεθνικού κολοσσού στην παραπάνω χώρα είναι μια επιχείρηση που απασχολεί μόνο 81 εργαζόμενους και περιορίζεται στην εμπορία προϊόντων. Στα εργοστάσια και στις εκμεταλλέυσεις που εστιάζονται στην παραγωγή οι συνθήκες είναι πολύ πιο δύσκολες.
Η Microsoft εφάρμοσε κάτι αντίστοιχο στην Ιαπωνία.Αλλά πρόκειται για μια αγορά εργασίας με πολλές ιδιαιτερότητες και σίγουρα πολύ διαφορετική σε σύγκριση με τα τεκταινόμενα στην ευρωπαϊκή ήπειρο.
Σε κάθε περίπτωση το νέο αυτό εργασιακό καθεστώς δεν είναι και τόσο ειδυλλιακό, όπως συχνά παρουσιάζεται στις σομόν σελίδες των εφημερίδων.Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι επιχειρηματικοί κολοσσοί διαθέτουν ένα ασυναγώνιστο "διαπραγματευτικό χαρτί" στον τρόπο παρουσίασης της εργασιακής πραγματικότητας από τα μμε- παραδοσιακά και μη-, την περιλάλητη διαφημιστική δαπάνη.
Ο βασικός κίνδυνος , λοιπόν, είναι πρόδηλος: οι εργαζόμενοι προκειμένου να διατηρήσουν την ίδια παραγωγικότητα καταλήγουν να εργάζονται πάρα πολλές ώρες- σε βαθμό εξόντωσης- τις 4 αυτές ημέρες.Οπότε, μια τρύπα στο νερό.
Εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι όλα αυτά τα ζητήματα δεν πρέπει να αφήνονται προς ρύθμιση στις περιβόητες καλές πρακτικές και μόνο.
Θα πρέπει να εφαρμόζονται σε συνέχεια σαφών νομοθετικών προβλέψεων και με συμφωνία εργοδοτών και εργαζομένων, σε συλλογικό επίπεδο.
Τα ίδια πάνω κάτω ισχύουν και για την πολυδιαφημισμένη εσχάτως τηλεργασία.Πράγματι η τελευταία έχει ορισμένα θετικά και για τα 2 μέρη, εργαζόμενους και εργοδότες, αλλά και πολλά αρνητικά σημεία.
Κι επειδή ο κόσμος μας δεν είναι αγγελικά πλασμένος και το εργατικό δίκαιο εκκινεί πάντοτε από τη βάση ότι δεν διαθέτουν την ίδια διαπραγμστευτική ισχύ εργαζόμενοι κι εργοδότες , είναι απαραίτητο ο νομοθέτης να παρέμβει και να θεσπίσει σαφείς κανόνες για την τηλεργασία.Υπό ποιες προϋποθέσεις επιτρέπεται και υπό ποιους όρους
Διότι διαφορετικά, ελλοχεύει ο κίνδυνος υπερεντατικοποίησης της εργασίας, χωρίς κανένα πραγματικό όφελος για τους εργαζόμενους και την οικονομία.
Πρόσφατα, συζητούσα το ζήτημα με φίλο οικονομολόγο, ο οποίος εργάζεται ως υπάλληλος σε μεγάλη εταιρεία ηλεκτρονικών ειδών.Παρέχει την εργασία του με τηλεργασία τις 3 από τις 5 ημέρες της εβδομάδας, με αφορμή την πανδημία.Έχει παρατηρήσει ότι τις μέρες που εργάζεται από το σπίτι το "ωράριο" του είναι πάντα πιο πολλές ώρες.《Και για υπερωρίες;》, τον ρωτώ.《Δεν υπάρχουν υπερωρίες》, μου απαντά, 《ποτέ δεν παίρναμε, ανεξάρτητα από την τηλεργασία, απλά τώρα σε βομβαρίζουν με πιο πολλή δουλειά μέσω ιμέιλ》.
Και κατέληξε πως αν διαμαρτυρηθείς και λίγο σου απαντούν 《έλα μωρέ, πώς κάνεις έτσι; Στο σπίτι σου κάθεσαι, γλιτώνεις και τη μετακίνηση》.
Καλή, λοιπόν, η ευελιξία και η flexicurity, αλλά μπορεί να οδηγήσουν, εκτός της απλήρωτης υπερεργασίας (οχι με τη νομική έννοια),σε απομόνωση και περαιτέρω συρρίκνωση του ελεύθερου χρόνου.
Ν.Γ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου