ΑΠΟΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ & ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

ΑΠΟΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ & ΑΛΛΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

 ●Πώς η γειτονική χώρα επιχειρεί να δημιουργήσει ψευδείς εντυπώσεις στη διεθνή κοινή γνώμη.

       Η Τουρκία εδώ και δεκαετίες αμφισβητεί την  ελληνική κυριαρχία επί νήσων του Αιγαίου. Το τελευταίο διάστημα επιχειρεί να «θεμελιώσει» τις αξιώσεις της σε διεθνώς δεσμευτικά νομικά κείμενα, όπως είναι οι Διεθνείς Συνθήκες, τις οποίες ερμηνεύει αυθαίρετα και κατά το δοκούν. Και κάπως έτσι  προέκυψε το επιχείρημα ότι οι νήσοι παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα υπό τον όρο της μη στρατιωτικοποιήσεώς τους και  σε περίπτωση που δεν τηρηθεί αυτός ο όρος εκφεύγουν της  ελληνικής κυριαρχίας. Ασφαλώς και δεν πρόκειται για πρωτάκουστό «αφήγημα» αλλά εσχάτως προβάλλεται και από επίσημα χείλη της γείτονος.

     Ας δούμε, λοιπόν, τι αναφέρουν τα διεθνή δεσμευτικά  κείμενα.

I) Η Συνθήκη περί Ειρήνης της Λωζάνης συνομολογήθηκε στις 24 Ιουλίου 1923 αφενός μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας, Γαλλίας, Ιταλίας, Ιαπωνίας, Ελλάδος, Ρουμανίας και του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων και αφετέρου της Τουρκίας.

A)  Στο άρθρο 12 της Συνθήκης της Λωζάνης αναφέρεται ρητά ότι  «η κοινοποιηθείσα εις την Ελληνικήν Κυβέρνησιν τη 13 Φεβρουαρίου 1914 και αφορώσα εις την κυριαρχίαν της Ελλάδος επί των νήσων της Ανατολικής Μεσογείου, εκτός της Ίμβρου, Τενέδου και των Λαγουσών νήσων (Μαυρυών), ιδία των νήσων Λήμνου, Σαμοθράκης, Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας, επικυρούνται, υπό την επιφύλαξιν των διατάξεων της παρούσης Συνθήκης των συναφών προς τας υπό την κυριαρχίαν της Ιταλίας διατελούσας νήσους, περί ων διαλαμβάνει το άρθρον 15. Εκτός αντιθέτου διατάξεως της παρούσης Συνθήκης, αι νήσοι, αι κείμεναι εις μικροτέραν απόστασιν των τριών μιλλίων της ασιατικής ακτής, παραμένουσιν υπό την τουρκικήν κυριαρχίαν».

    Στο άρθρο 13 της  παραπάνω Συνθήκης  προβλέπεται ότι «Προς εξασφάλισιν της ειρήνης, η Ελληνική Κυβέρνησις υποχρεούται να τηρή εν ταις νήσοις Μυτιλήνη, Χίω, Σάμω και Ικαρία τα ακόλουθα μέτρα: 1. Αι ειρημέναι νήσοι δεν θα χρησιμοποιηθώσιν εις εγκατάστασιν ναυτικής βάσεως ή εις ανέγερσιν οχυρωματικού τίνος έργου.

2. θα απαγορευθή εις την Ελληνικήν στρατιωτικήν αεροπλοΐαν να υπερίπταται του εδάφους της ακτής της Ανατολίας.Αντιστοίχως, η Οθωμανική Κυβέρνησις θα απαγορεύση εις την στρατιωτικήν αεροπλοΐαν αυτής να υπερίπταται των ρηθεισών νήσων.

3. Αι ελληνικαι στρατιωτικαί δυνάμεις εν ταις ειρημέναις νήσοις θα περιορισθώσι εις τον συνήθη αριθμόν των δια την στρατιωτικήν υπηρεσίαν καλουμένων, οίτινες δύνανται να εκγυμνάζωνται επί τόπου, ως και εις δύναμιν χωροφυλακής και αστυνομίας ανάλογον προς την εφ’ ολοκλήρου του ελληνικού εδάφους υπάρχουσαν τοιαύτην».

     Στο άρθρο 15 της  ίδιας συνθήκης αναγράφεται  «Η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλου επί των κάτωθι απαριθμουμένων νήσων, τουτέστι της Αστυπάλαιας, Ρόδου, Χάλκης, Καρπάθου, Κάσσου, Τήλου, Νισύρου, Καλύμνου, Λέρου, Πάτμου, Λειψούς, Σύμης και Κω, των κατεχομένων νυν υπό της Ιταλίας και των νησίδων των εξ αυτών εξαρτωμένων, ως και της νήσου Καστελλορίζου (όρα χάρτην υπ’ αρ. 2)» και το άρθρο 16  αυτής συμπληρώνει «Η Τουρκία δήλοι ότι παραιτείται παντός τίτλου και δικαιώματος πάσης φύσεως επί των εδαφών ή εν σχέσει προς τα εδάφη άτινα κείνται πέραν των προβλεπομένων υπό της παρούσης Συνθήκης ορίων, ως και επί των νήσων, εκτός εκείνων ων η κυριαρχία έχει αναγνωρισθή αυτή δια της παρούσης Συνθήκης».

Β) Περαιτέρω, το άρθρο 14 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων (10.12.1947) που υπογράφτηκε μεταξύ των συμμαχικών δυνάμεων – νικητριών  του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και, μεταξύ άλλων, της ηττημένης Ιταλίας προβλέπει : «Η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρει κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου τας κατωτέρω απαριθμουμένας, ήτοι: Αστυπάλαιαν, Ρόδον, Χάλκην, Κάρπαθον, Κάσον, Τήλον, Νίσυρον, Κάλυμνον, Λέρον, Πάτμον, Λειψών, Σύμην, Κω και Καστελλόριζον, ως και τας παρακειμένας νησίδας».

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ:

1.       Από τις παραπάνω διεθνείς συνθήκες προκύπτει αναμφίβολα ότι τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και τα Δωδεκάνησα ανήκουν στην Ελλάδα. Το δικαίωμα της Τουρκίας επί νήσων και νησίδων περιορίζεται ΜΟΝΟ στις νήσους Ίμβρο, Τένεδο και Λαγούσες (Μαυρυές), καθώς και στις κείμενες σε «μικροτέραν απόστασιν των τριών μιλλίων της ασιατικής ακτής». Η Τουρκία, εξάλλου, δεν είναι μεταξύ των κρατών που υπέγραψαν τη Συνθήκη των Παρισίων συνεπώς δεν δικαιούται να την επικαλείται, πολλώ δε μάλλον να στηρίζει σε αυτήν οιοδήποτε δικαίωμα.

2.       Από το άρθρο 13 της Συνθήκης της Λωζάνης είναι ξεκάθαρο ότι απαγορεύονται μόνο η ίδρυση ναυτικής βάσεως και οχυρωματικού έργου επί των παραχωρούμενων νήσων. Εφόσον δεν υπάρχουν ναυτικές βάσεις και οχυρωματικά έργα τα νησιά δεν είναι στρατιωτικοποιημένα. Αστυνομία, χωροφυλακή και στρατιωτική δύναμη επιτρέπονται σε αριθμό που κρίνει η Ελλάδα. Αεροδρόμια και αεροπλάνα δεν απαγορεύονται. Απαγορεύονται, επίσης, οι υπερπτήσεις. 

     Που αποσκοπούσαν, όμως, οι εν λόγω απαγορεύσεις που περιλαμβάνονταν στη Συνθηκη της Λωζάνης; 

Την απάντηση δίδει η ίδια η Συνθήκη. Στην εξασφάλιση της Ειρήνης. Οι όποιες απαγορεύσεις δεν τίθενται ως όρος επί της κυριαρχίας των νήσων. Με την άλογη «λογική» της Τουρκίας και τη σημασία που δίνει στους όρους «κυριαρχία και στρατιωτικοποίηση», η Ελλάς θα μπορούσε να ερμηνεύει τις τουρκικές υπερπτήσεις με βάση το τουρκικό σκεπτικό και να αμφισβητήσει την κυριαρχία της Τουρκίας στην Ίμβρο,Τένεδο και Μαυρυές!

3.       Συνεπώς, με βάση τις διεθνείς συνθήκες ούτε ζήτημα αμφισβήτησης της κυριαρχίας επί των νήσων τίθεται ούτε στρατιωτικοποίησης/αποστρατιωτικοποίησης. Πέραν όλων των παραπάνω, είναι αναγκαίο να επισημανθεί,επιπροσθέτως, ότι η Ελλάς δεν απειλεί την Τουρκία αλλά  απειλείται καθημερινά με υπερπτήσεις και όχι μόνο, εσχάτως στο πλαίσιο των τουρκικών οθωμανικού τύπου μεγαλοΐδεατισμών περί γαλάζιας πατρίδας. Και βεβαίως επικρέμεται το Casus Belli της τουρκικής εθνοσυνέλευσης εδώ και δεκαετίες. 

Νίκος Γεωργαντάς

nikos-georgantas.blogspot.com