ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ...

   Παρασκευή πρωί, ώρα 09.00.Φθάνεις στο μετρό, σταθμός Άγιος Ιωάννης.Βοήθειά σου.Λίγο πριν τη ζώνη εισιτηρίων φοράς τη μάσκα και κατεβαίνεις προς την πλατφόρμα επιβίβασης - αποβίβασης.Γίνεται χαμός, κυριολεκτικά.Η λέξη συνωστισμός δεν αποδίδει την πραγματικότητα, απαιτείται επιθετικός προσδιορισμός έμπροσθέν της.

  Στριμωξίδι για να μπεις στον συρμό.Μέσα στο βαγόνι ο ένας πάνω στον άλλο.Καλές παλιές εποχές.Φωνές, διαμαρτυρίες." Μην σπρώχνετε κύριε,  που θα πάω;", κι άλλα τέτοια αιωρούνται στην ατμόσφαιρα. Όλοι βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από όλους, αλλά δεν μπορώ να πω οι μισές θέσεις, με το κίτρινο καρτελάκι στην ράχη τους, είναι άδειες.
 
   Πας να καθίσεις ως υπεράριθμος. Νεαρή κυρία ενοχλείται και σου λέει " δεν επιτρέπεται"! Της απαντάς " και όσοι στέκονται όρθιοι δεν επιτρέπεται να είναι σχεδόν αγκαλίτσα αλλά δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, τι να κάνουμε".

   Η μπαταρία ενέργειάς σου είναι γεμάτη καθότι αρχή της ημέρας, αλλά νιώθεις σαν να βρίσκεται σε επίπεδα κάτω από 15%•παρατηρείς την κολεξιόν από μάσκες.Επικρατεί η απλή χειρουργική, έπεται η πάνινη σε διάφορα χρώματα, κυρίως μαύρο ή λευκό.Μια κυρία, γηραιά με ροζ - λιλά ταγέρ κι ασορτί γόβες κλέβει τις εντυπώσεις.Φορά μάσκα ιδίου χρώματος πάνω στην οποία εικονίζονται μικρά διακριτικά λουλουδάκια.Ξεχωρίζει. Και συ δεν πας πίσω.Με τον άνθρωπο αράχνη στη μύτη, στο στόμα και στο πιγούνι."

   Στο Σύνταγμα αποβιβάζεται κάμποσος κόσμος, το πλήθος αραιώνει.Στην Αττική πάλι τα ίδια.Στον Ησαπ, τουλάχιστον, σε χαϊδεύουν οι αχτίδες του ήλιου.Εκτός αυτού, ευχάριστη νότα αποτελούν πλανόδιοι μουσικοί.Παίζουν και τραγουδούν " Τα όμορφα χωριά, όμορφα καίγονται".Εδώ είναι Βαλκάνια.

   Κατεβαίνεις στη  Νερατζιώτισσα.Από τα μεγάφωνα του σταθμού ακούγεται η στερεότυπη ανακοίνωση " ...είναι υποχρεωτική η χρήση μάσκας.Παρακαλώ να κρατάτε αποστάσεις ασφαλείας...". Δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις.
 
   Αλλά είπαμε εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε - γέλασε...

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ " ΕΙΣΑΙ Ο,ΤΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ"

 "Στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις". Η φράση αποδίδεται στον Γιάννη Τσαρούχη.Στην πραγματικότητα, όμως, πρωτοειπώθηκε από τον ηθοποιό Τζαβαλά Καρούσο.Ο σπουδαίος ζωγράφος, απλώς, την διέδωσε την κατέστησε απόφθεγμα καταγεγραμμένο στους σχετικούς καταλόγους.

  Σκέφτομαι τα παραπάνω παρακολουθώντας την πρώτη είδηση στο δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ1, κουβαριασμένος στον καναπέ κάτω από τα ηλιοτρόπια.

  Συνελήφθη, με βάση το ρεπορτάζ, 47χρονος ψευτογιατρός, φερόμενος μεταξύ άλλων ως υπεύθυνος  για τον θάνατο 3 ανθρώπων.

  Ο εν λόγω κυκλοφορούσε με το όνομα
" Νίκος Κοντός".

 Είχε κατά καιρούς εμφανιστεί ως νευροογκολόγος, νευροχειρουργός, φυσιοπαθητικός, ερευνητής περιώνυμου ιατρικού κέντρου στην Ελβετία, παιδοχειρουργός, παιδοογκολόγος, γόνος εύπορης οικογένειας, συγγενής ισχυρών επιχειρηματιών (τις 2 ιδιότητες επικαλείτο και η σύζυγός του), υψηλόβαθμο διοικητικό στέλεχος του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, στέλεχος αμερικανικής επενδυτικής εταιρείας, πιλότος της Πολεμικής Αεροπορίας, πράκτορας της CIA.

  Εννοείται πιστός χριστιανός και άνθρωπος της εκκλησίας.

 Σίγουρα στην πορεία θα προστεθούν, πιθανόν, κι άλλες ιδιότητες.

   Κατοικούσε σε πολυτελή βίλα.

   Το ζήτημα είναι ιδιαζόντως σοβαρό και δεν προσφέρεται για χιούμορ.
   Απλούστατα σοκάρομαι με το γεγονός ότι οι αρχές δυσκολεύτηκαν να τον εντοπίσουν γιατί κανείς δεν ήξερε το πραγματικό του όνομα... 

Πανελλαδικές Εξετάσεις: ζωηρές αναμνήσεις

 Πέρασαν 20 χρόνια από τότε που έδωσα Πανελλαδικές Εξετάσεις, τελευταία χρονιά με το σύστημα των δεσμών.

 Ακόμα θυμάμαι την αγωνία και τις λεπτομέρειες των εξετάσεων, τα θέματα ( πλην των λατινικών που τα αντιπαθούσα σφόδρα και τελικά πήρα 17, τον χαμηλότερο βαθμό μεταξύ των 4 μαθημάτων).Το πρωινό σφίξιμο στο στομάχι  γύρω στις 06.00, όταν φεύγαμε για το εξεταστικό κέντρο στο Αίγιο με τον πατέρα μου• ο οποίος στεκόταν όρθιος απέξω για 3 ώρες και αγωνιούσε που όλοι είχαν βγει κι εγώ όχι.Έβγαινα πάντοτε τελευταίος.

  Πράγματι οι πανελλαδικές εξετάσεις είναι ένα ψυχοφθόρο σύστημα. Αλλά το υπερασπίζομαι με θέρμη έναντι απόψεων για επιλογή των φοιτητών από το εκάστοτε πανεπιστημιακό ίδρυμα.

  Και τούτο διότι οι πανελλαδικές αποτελούν έναν  από τους λίγους θεσμούς αξιοκρατίας, δικαιοσύνης και κοινωνικής κινητικότητας. Είναι ο θεσμός που επιτρέπει την εισαγωγή σε σχολές α' ζήτησης σε υποψηφίους και από τις πιο ανίσχυρες οικονομικά τάξεις. Και το βλέπουμε κάθε χρόνο να επιβεβαιώνεται κόντρα στα προγνωστικά.

Καλή επιτυχία σε όλους!

νθγ

Θάλασσα - μπαλκόνι: 0-1

《Ό,τι έχετε για πέταμα, χάρτινα είδη, ξύλινα είδη, σιδερικά φωνάχτε τον παλιατζή.Να καθαρίσει το οικόπεδο, το διαμέρισμα,την ταράτσα,τα υπόγεια.Κουζίνες, ψυγεία,έπιπλα εγώ κουβαλάω και παίρνω...》

 Απ' αυτή την χαριτωμένη, ηχητική και περιφερόμενη  διαφήμιση αλλοτινών εποχών ξύπνησα προ ολίγου• πρώτη φορά μετά τόσους  μήνες που κοιμήθηκα τόσες ώρες.Συσσωρευμένη κούραση που με έκανε να νιώθω κατάκοπος, στα όρια της εξουθένωσης.

 Ανοίγω τα μάτια.Βλέπω τον ήλιο να τραιμοπαίζει με τις καφέ, κατεβασμένες γρίλιες κι απέναντί μου τη Νέα Υόρκη•με τους ιπτάμενους χορευτές στην κορυφή του κάθε ουρανοξύστη να παραδίδονται στις διαχεόμενες στην ατμόσφαιρα νότες και στα δεκάδες φωσφορίζοντα αστεράκια της νύχτας.Άπαντα κορεάτικης κατασκευής.

  Φυσικά και δεν έχω παρανοήσει ούτε έχω τόσο ανεπτυγμένη φαντασία ώστε να επιτυγχάνω τέτοιες νοηρές απεικονίσεις, με την τσίμπλα στο μάτι. Απλώς ο τοίχος είναι καλυμμένος με ένα μεγάλων διαστάσεων αυτοκόλλητο τοίχου, από αυτά που πουλά το Πλαίσιο.

   Κι ούτε που θυμάμαι τον λόγο για τον οποίο το αγόρασα πριν κάμποσα χρόνια κι είχα την υπομονή να το τοποθετήσω κομμάτι κομμάτι.

    Η πρώτη μου κίνηση - με το που ανοίγω τα μάτια- είναι να ενεργοποιήσω το κινητό τηλέφωνο• πόσο γελοίος έχω καταντήσει, σκέφτομαι. Αλλά μήπως τελικά αυτό συμβαίνει στους περισσότερους.Λέω , μήπως, έχει λάβει χώρα ψηφιακός εθισμός.Να μου το θυμηθείτε θα ' ρθει η ώρα δημιουργίας κέντρων απεξάρτησης απ' το σμάρτφον, τα σόσιαλ μίντια κι όλα αυτά τα μαραφέτια.Αν δεν έχει έρθει ήδη. 

    Αίφνης θυμήθηκα την παρατήρηση φίλου σε πρόσφατη συζήτηση.Την ύπαρξη κινδύνου υποκατάστασης της αληθινής ζωής από την εικονική.Περιττό να πω ότι αυτός με το πάτημα ενός κουμπιού έκλεισε λογαριασμούς σε φμπ, ίνσταγκραμ και τουίτερ.Δεν ξέρω αν το μετάνιωσε.Δεν τον έχω δει από τότε, επικοινωνούσαμε κυρίως μέσω μκδ.

   Επιστρέφω στα δικά μου.Παλιότερα, από παιδάκι ακόμα, μαθητής του δημοτικού, η πρώτη μου σκέψη την Κυριακή, ήταν να πάω να πάρω κυριακάτικες εφημερίδες.Με έπιανε τρέλα αν δεν πήγαινα.Σήμερα κάνω το ίδιο αλλά πρώτα έχω δει τα πρωτοσέλιδα στο σμάρτφον.

   Γυρίζοντας σπίτι απ' το περίπτερο με τις εφημερίδες ανά χείρας κι έναν πύραυλο μάγκνουμ ( αυτόν με το φουντούκι)  θυμάμαι την κλασική ατάκα του μπαμπά μου " Τι κουράζεσαι και διαβάζεις τόσες εφημερίδες.Φοβάσαι μην πέσουν τα καράβια σου έξω;" 

 Διαχρονική διαπίστωση, την επαναλαμβάνει και σήμερα, τις Κυριακές που βρίσκομαι στην Αιγείρα.

 Ανοίγω, τελικά, το τηλέφωνο. Βλέπω κλήσεις επί κλήσεων από τις 08.30 π.μ.Να πάμε, λέει  στη θάλασσα, στο Σούνιο, στα Λεγρενά.Ευτυχώς που είχα κλειστό το κινητό και δεν ξύπνησα.

 Βγαίνω στο μπαλκόνι.Ανάμεσα στα παραμελημένα λουλούδια μου (το μπέντζαμιν φωνάζει βοήθεια, το ίδιο και οι γαριφαλιές) κάθομαι σε μια μικρή καρέκλα.Σηκώνομαι, φέρνω νερό και ποτίζω τα φυτά, βάζω και από μια κουταλίτσα λίπασμα στο καθένα.

  Τελικά ξανακάθομαι, πίνω τον ελληνικό καφέ μου με γάλα και ξεφυλλίζω τις εφημερίδες.Που και που ρίχνω καμια κλεφτή ματιά στην απέναντι θέα.Στις βρόμικες πλάτες των πολυκατοικιών, στην άδεια αποθήκη του τζάμπο, στα αντικρινά μπαλκόνια, στις νερατζιές.Α, φαίνεται και λίγος ουρανός αν σηκώσεις τα μάτια! 

   Απορώ πώς δεν την έχω μισήσει την πόλη τόσα χρόνια.

    Τα παιδιά της οικογένειας  που μένει στο ισόγειο της απέναντι πολυκατοικίας κλαίνε και στριγγλίζουν γοερά, με αναφιλητά.Τους είχαν τάξει ότι θα πάνε στην θάλασσα αλλά δεν πήγαν.

  " Μην κλαίτε", τους φωνάζω.

" Πήγα εγώ στην θάλασσα, ήταν πολύ πολύ κρύα, γεμάτη τσούχτρες  και γύρισα, φάτε τα παγωτά σας, μη λιώσουν". 

    Με κοιτάζουν απορημένα αλλά σταματούν το κλάμα.

  Τώρα ακούγονται φωνές παιχνιδιού και πειράγματα.Και οι σκέψεις μου, ίσως...

ΝΘΓ

Φθάνει να γυρίσεις ( αλλιώς evet ή hayir;)

Φθάνει να γυρίσεις ( evet η hayir;)



του Νίκου Γεωργαντά



Επιστρέφεις  σπίτι γύρω στις 22.30.Σπίτι - δουλειά, δουλειά - σπίτι, και ξανά δουλειά, μια ρουτίνα χωρίς διάλειμμα.Χωρίς να μπορείς να γυρίσεις στην προ κορονοϊού εποχή.Αναπολείς τη νύχτα, τη μη νομική δουλειά.Πετάς νευρικά τη μάσκα, την κατάμαυρη υφασμάτινη μάσκα, με τον άνθρωπο - αράχνη στην κάτω πλευρά• πόσα  σχόλια κι αν δεν έχεις ακούσει για αυτή στο μετρό.



Βγάζεις από το ψυγείο ένα παγωμένο πράμα, κάτι σαν φαγητό.Μακαρόνια με ζαμπόν, τυριά και κρέμα γάλακτος,  σουφλέ περίπου, ήταν χθες που το μαγείρεψες. Δεν έχεις κουράγιο να ζεστάνεις, το καταβροχθίσεις, πίνοντας μια παγωμένη σουέπς με γεύση μοσχολέμονο και την πικρίλα της κινίνης.Σκέφτεσαι ότι υπάρχει μέγας κίνδυνος  να κυλήσεις στα αναψυκτικά, να εθιστείς ξανά στο ανθρακικό.Δεν γαμιέται, λες και την πίνεις μονορούφι, αδιαφορώντας αν θα κλείσει ο λαιμός σου.Έχεις ευαισθησία από παιδί, δεν το ξεχνάς, αλλά δεν σε νοιάζει.



Κι εκεί που παρακολουθείς βαρετές, ανιαρές πολιτικές συζητήσεις στην ΕΡΤ1, το πάρτι από τον 2ο όροφο ξεκινά, πιάνοντας το νήμα σχεδόν απ' το ίδιο σημείο που σταμάτησε χθες.

" Φθάνει να γυρίσεις", " Παντρεμένοι κι οι δυο","Όνειρα και όνειρα" και " Φτιάξε μου έναν καφέ", Μάκης Χριστοδουλόπουλος.Ακολουθεί " θα κάνω ζημιές", Χαρά Βέρρα και τώρα παίζει "Σ' αναζητώ", Μανόλης Αγγελόπουλος.



Κλείνεις τα μάτια, φαντάζεσαι πίστες, τσιφτετέλια, γαρίφαλα, τσιγαρίλα, πίκρα στο στόμα απ' το ουίσκι πετρέλαιο και τα φιστίκια, να φεύγεις 4-5 τα χαράματα και να μην ακούς τίποτα.



Πολύ καλύτερα σκέφτεσαι καιχαμογελάς! Απ' το να ακούς απ' τις ανοιχτές μπαλκονόπορτες τους διαλόγους απ' τις Άγριες μέλισσες με τον μίζερο μικροαστισμό της δεκαετίας του '50 ή απ' το τουρκικό  σίριαλ " Ο γιατρός: η ιστορία ενός θαύματος". Διάλογοι που κάνουν την στενή οδό Ναζιανζού, με την τεράστια ανωφέρεια ή κατωφέρεια ( ανάλογα με την οπτική που την κοιτά κανείς), κατάφυτη ψιλόλιγνες νερατζιές, να μοιάζει με δρομάκι ασπρόμαυρης ελληνικής  ταινίας μελό• ή τουρκομαχαλά ! Λίγη φαντασία χρειάζεται.Evet ή  hayir;



(Το βίντεο προέρχεται από το αρχείο της ΕΡΤ)

Στην λεωφόρο της ζωής κι άλλες ιστορίες

του Νίκου Γεωργαντά

Όταν είσαι πτώμα, με 3-4 ώρες ύπνου, στιγμιαίους καφέδες, εξουθενωμένος απ' τα 12ωρα στη δουλειά, τη ζέστη, την σύσταση μη χρήσης κλιματισμού.Φεύγεις 20.00 κι έχεις την ψευδαίσθηση ότι είναι νωρίς.Ο ήλιος ακόμα στέκει στον ουρανό, η μεγάλη ημέρα, η θερινή ώρα δημιουργούν την αίσθηση του νωρίς.

Φεύγεις μαζί με συνάδελφο που αποχωρεί απ' τη δουλειά για οικογενειακούς λόγους.Κάθεστε στην Αδριανού, στον ομορφότερο ίσως πεζόδρομο των Αθηνών, με την Ακρόπολη να ' ναι μια ανάσα, μακριά απ' την βουή της πόλης, να πιείτε μια μπίρα,ένα ούζο για καλό καλοκαίρι.

Γυρίζεις σπίτι περπατώντας, το ' χεις αυτό το χούι από παιδί, να σκέφτεσαι περπατώντας.Κι αυτό το περπάτημα να δρα λυτρωτικά. Λαχταράς να μπεις σπίτι και να κουρνιάσεις στον ανακατεμένο καναπέ, να ανοίξεις την τιβί, να πιεις μια σπιτική λεμονάδα, με μπόλικο πάγο και γρεναδίνη.


Μπαίνεις στην πολυκατοικία.Όλοι ανάστατοι.Ο γείτονας του δεύτερου ακούει μουσική στη διαπασών, τρίζουν τα τζάμια. Δεν πτοείσαι.Μπαίνεις στο σπίτι.Πετάς τη γεμάτη με άχρηστα πράγματα τσάντα και ανοίγεις τον θερμοσίφωνα.

Βγάζεις τα ρούχα. Βάζεις στο ποτήρι μια βότκα Moscow με μπόλικο χυμό κίουι και πάγο.Βουλιάζεις στον δροσερό καναπέ και κλείνεις τα μάτια.

Ο Σπύρος Ζαγοραίος, μια από τις σπουδαιότερες λαϊκές φωνές του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα πρωταγωνιστεί.《Στην λεωφόρο της ζωής 》 και τα τζάμια να τρίζουν.Έπεται 《Φτάνει να γυρίσεις》 και 《 Παράπονα》, Μάκης Χριστοδουλόπουλος.Όλοι έχουν βγει στα μπαλκόνι, ανάστατοι, φωνάζουν, απειλούν• αλλά δεν σε νοιάζει.Τα πολλά ντεσιμπέλ διώχνουν την υπερένταση.Σε πιάνει γέλιο, γέλιο νευρικό.Μαζί με δάκρυα.Δεν ξέρεις γιατί.Ψάχνεις τη τσάντα.Να βρεις ένα τσιγάρο.Αλλά δεν μπορείς να βρεις.Όπως και πολλά άλλα...

ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΤΗΛΕ –ΕΡΓΑΣΙΑΣ, - ΔΙΑΣΚΕΨΗΣ, -ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ, - ΚΑΤΑΡΤΙΣΗΣ, - ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΤΗΤΑΣ

του Νίκου Γεωργαντά

Στην προ κορονοϊού εποχή,  η ευρύτατη χρήση μέσων ψηφιακής δικτύωσης για επαγγελματικές, εκπαιδευτικές ή και λοιπές υποχρεώσεις περιοριζόταν μεταξύ στελεχών πολυεθνικών επιχειρήσεων, όσων συμμετείχαν σε διεθνείς ερευνητικές ομάδες  και τυχόν εργαζομένων σε ιδρύματα ενασχολούμενα με την εξ αποστάσεως εκπαίδευση και κατάρτιση.

Και ξαφνικά ενέσκηψε στην ζωή μας η πανδημία του κόβιντ-19. Η τηλεκπαίδευση ή εξ αποστάσεως εκπαίδευση και η τηλεργασία έγιναν κομμάτι της καθημερινότητας των μαθητών, φοιτητών και των εργαζομένων σε αρκετούς χώρους εργασίας. Συστήματα τηλεϊατρικής τέθηκαν σε λειτουργία για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Και βέβαια διαδραμάτισαν μέγιστο ρόλο στην διατήρηση κοινωνικών επαφών. Πολλοί άνθρωποι γιόρτασαν φέτος την γιορτή ή τα γενέθλιά του διά τηλεδιασκέψεως.

«Τηλεδιάσκεψη», μια από τις πιο δημοφιλείς λέξεις των τελευταίων μηνών. Το διαπιστώνει κανείς κλικάροντάς την στο διαδίκτυο. Πλατφόρμες για video & audio conferencing,chat και webinars– μέχρι πρότινος άγνωστες στο πλατύ κοινό- όπως το Zoom, Microsoft Teams, GoToMeeting, Skype for Business, ezTalks Meetings, Cisco Webex κ.α. - διάγουν τις καλύτερες στιγμές του "βίου" τους και συσσωρεύουν αναπάντεχα κέρδη στους δημιουργούς τους.  H αξία των εταιρειών που ελέγχουν και τα δημοφιλή σόσιαλ μέντια όπως Facebook, instagram twitter κλπ. εκτοξεύθηκε σε δυσθεώρητα ύψη. Εκατομμύρια άνθρωποι ανά την υφήλιο, κλεισμένοι στα σπίτια τους ελέω της καραντίνας, «έγραψαν» εκατοντάδες ώρες ψηφιακής επικοινωνίας, κοινωνικής ζωής και επαφής, τον καιρό της κοινωνικής αποστασιοποίησης. 

Ακόμα και πλατφόρμες όπως το ChatRoulette, εκπρόσωπος μιας ελευθεριακής και ανατρεπτικής ιντερνετικής κουλτούρας νεκραναστήθηκαν.

Οι παραπάνω πλατφόρμες βοηθούν τον συντονισμό των ανθρώπων σε πραγματικό χρόνο, την ανταλλαγή ιδεών και την ενίσχυση της επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Δεν μπορούν σε καμία, όμως, περίπτωση να υποκαταστήσουν την διά ζώσης, φυσική επικοινωνία.

Στον χώρο δε της εργασίας,  η εργασία εξ αποστάσεως ή τηλεργασία δεν πρέπει να επιτραπεί να λειτουργήσει ως μέθοδος περαιτέρω ελαστικοποίησης και απορρύθμισης των όρων και συνθηκών εργασίας. Είναι πλέον απαραίτητο να διαμορφωθεί το κατάλληλο νομοθετικό πλαίσιο ώστε να προστατευθούν οι εργαζόμενοι από τυχόν καταχρηστικές συμπεριφορές των εργοδοτών.

Η εκτεταμένη χρήση της τηλεργασίας, παραδείγματος χάριν προς διευκόλυνση των εργαζομένων με οικογενειακές υποχρεώσεις, οδηγεί συχνά στην παροχή εργασίας σε χρόνο πολύ πέραν του συμβατικού ωραρίου και χωρίς να καταβάλλεται οιαδήποτε αμοιβή για υπερεργασία ή υπερωρία. Πέραν αυτού, μια κεφαλαιώδης παρενέργεια της τηλεργασίας είναι η ανεξέλεγκτη εισβολή της εργασίας στον ελεύθερο χρόνο των εργαζομένων.

Μια τέτοια εξέλιξη είναι απευκταία και απαιτείται να ληφθούν μέτρα. Αλλιώς θα λειτουργήσει ως παράγοντας υπερεντατικοποίησης της εργασίας. Και τούτο διότι πολλοί εργαζόμενοι θα μεταπέσουν σε κατάσταση αέναης ετοιμότητας προς παροχή εργασίας  χωρίς περιθώριο αντίδρασης. Σε μια εποχή που η προσφορά εργασίας ακολουθεί ανοδική πορεία και η ζήτηση αντιστρόφως ανάλογη.