Στην λεωφόρο της ζωής κι άλλες ιστορίες

του Νίκου Γεωργαντά

Όταν είσαι πτώμα, με 3-4 ώρες ύπνου, στιγμιαίους καφέδες, εξουθενωμένος απ' τα 12ωρα στη δουλειά, τη ζέστη, την σύσταση μη χρήσης κλιματισμού.Φεύγεις 20.00 κι έχεις την ψευδαίσθηση ότι είναι νωρίς.Ο ήλιος ακόμα στέκει στον ουρανό, η μεγάλη ημέρα, η θερινή ώρα δημιουργούν την αίσθηση του νωρίς.

Φεύγεις μαζί με συνάδελφο που αποχωρεί απ' τη δουλειά για οικογενειακούς λόγους.Κάθεστε στην Αδριανού, στον ομορφότερο ίσως πεζόδρομο των Αθηνών, με την Ακρόπολη να ' ναι μια ανάσα, μακριά απ' την βουή της πόλης, να πιείτε μια μπίρα,ένα ούζο για καλό καλοκαίρι.

Γυρίζεις σπίτι περπατώντας, το ' χεις αυτό το χούι από παιδί, να σκέφτεσαι περπατώντας.Κι αυτό το περπάτημα να δρα λυτρωτικά. Λαχταράς να μπεις σπίτι και να κουρνιάσεις στον ανακατεμένο καναπέ, να ανοίξεις την τιβί, να πιεις μια σπιτική λεμονάδα, με μπόλικο πάγο και γρεναδίνη.


Μπαίνεις στην πολυκατοικία.Όλοι ανάστατοι.Ο γείτονας του δεύτερου ακούει μουσική στη διαπασών, τρίζουν τα τζάμια. Δεν πτοείσαι.Μπαίνεις στο σπίτι.Πετάς τη γεμάτη με άχρηστα πράγματα τσάντα και ανοίγεις τον θερμοσίφωνα.

Βγάζεις τα ρούχα. Βάζεις στο ποτήρι μια βότκα Moscow με μπόλικο χυμό κίουι και πάγο.Βουλιάζεις στον δροσερό καναπέ και κλείνεις τα μάτια.

Ο Σπύρος Ζαγοραίος, μια από τις σπουδαιότερες λαϊκές φωνές του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα πρωταγωνιστεί.《Στην λεωφόρο της ζωής 》 και τα τζάμια να τρίζουν.Έπεται 《Φτάνει να γυρίσεις》 και 《 Παράπονα》, Μάκης Χριστοδουλόπουλος.Όλοι έχουν βγει στα μπαλκόνι, ανάστατοι, φωνάζουν, απειλούν• αλλά δεν σε νοιάζει.Τα πολλά ντεσιμπέλ διώχνουν την υπερένταση.Σε πιάνει γέλιο, γέλιο νευρικό.Μαζί με δάκρυα.Δεν ξέρεις γιατί.Ψάχνεις τη τσάντα.Να βρεις ένα τσιγάρο.Αλλά δεν μπορείς να βρεις.Όπως και πολλά άλλα...