Η (συν)αίσθηση του ΔΗΜΟΣΙΟΥ - ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΟΥ χώρου ή κρύβοντας έναν μικρό Τραμπ...

      Ξενυχτισμένος, από την αβελτηρία μου να αφήνω πάντα για την τελευταία στιγμή τις "λογιστικές" μου υποχρεώσεις ( βλ. ΜΥΦ, οι επιτηδευματίες κατανοούν επακριβώς)- ίσως επίπτωση του εθισμού στη διαχρονική λογική της παράτασης-εναπόθεσα το σαρκίο μου στο κρεβάτι περί τις 03.00,το ξημέρωμα.

        Ξύπνησα κατα τις 07.30 και μου περνά από το νου η ιδέα " δεν πετάγομαι στην Αιγείρα, να εισπνεύσω λίγο αέρα;".

  Δυόμισι ώρες μετά είμαι στη θάλασσα.Παίρνω καφέ, νερό κι εφημερίδες και πάω για μπάνιο, κοντά στην ακροποταμιά, λίγο πιο πέρα απ' " του Θωμά".

  Η παραλία της Ακράτας, όπως καταχρηστικά είναι γνωστό, τις τελευταίες δεκαετίες του κατασκευαστικού και τουριστικού οργασμού, το επίνειο του τέως Δήμου με το αυτό όνομα,είναι μετά από χρόνια γεμάτη κόσμο.Ιούνη μήνα τόσους πολλούς παραθεριστές - επισκέπτες είχαμε χρόνια να δούμε.

      Στην παραλία, αμέσως,μου προκάλεσε εντύπωση το θηριώδες τζιπ, που είναι σταθμευμένο πάνω στην αμμουδιά. Λίγο πιο κάτω είναι στημένη τετράγωνη  ομπρέλα σαν κι αυτές που χρησιμοποιούν οι καφετέριες και ξαπλώστρες με στρώμα και μαξιλαράκια.

         Κάθισα παραπέρα, καταηλιού κι άρχισα να ξεφυλλίζω το ΒΗΜΑ, ιδίως τις σελίδες του πολιτισμού.

         Θέλοντας και μη, το μάτι μου έπεσε στο διπλανό ζευγάρι• αυτός 60 πλας, με βαμμένο μαλλί, με εξεζητημένα γυαλιά ηλίου, τίγκα στο αντιηλιακό, τσιτωμένος από τα υαλουρονικά ή κάτι παρεμφερές, έπινε τον καφέ του, κάπνιζε πούρο και κάτι μουρμούριζε.Αυτή προφανέστατα κάτω από τα 30, με ξανθά μαλλιά σαντρέ, υπερβολικά στιλιζαρισμένα, μακιγιαρισμένη στη λογική φαγιούμ, με τόσο ψηλοτάκουνα "τσόκαρα"  που την δυσκόλευαν να περπατήσει, μαγιό - μπικίνι που φωνάζει "κοιτάξτε με", παστωμένη στα λάδια, και κορμί χτισμένο με τη συνδρομή σιλικόνης.

    Αισθητική νεοπλουτίστικη, σκέφτηκα προς στιγμήν.

        "Κατάντησα αηδία", είπα μετ' ολίγον από μέσα μου. Είναι άδικο, και σε κάθε περίπτωση, παρακινδυνευμένο να κρίνεις κάποιον από την εξεζητημένη εμφάνιση.Αφού αυτονών τους αρέσει, εμένα τι λόγος μου πέφτει.

      Βούτηξα στο νερό,που ήταν γαλήνιο, λάδι. Κυριολετικά παγάκι, δεν είχε ζεσταθεί καθόλου σε σύγκριση με την προηγούμενη εβδομάδα.Παρατήρησα, επίσης  ότι επέπλεαν ψόφια έντομα και μυρμήγκια, ενώ και η γνωστή " σαπουνάδα" έκανε την εμφάνισή της, όταν κάποιος κολυμβητής ανάδευε την ακίνητη, υγρή επιφάνεια.

        Βγήκα γρήγορα, σχεδόν αμέσως, ήπια 2-3 ρουφηξιές καφέ, φασκιώθηκα με την πετσέτα και εστίασα την προσοχή στην εφημερίδα.

      Το μόνο που ακουγόταν ήταν ο βόμβος από το συγκεντρωμένο πλήθος λουόμενων, μπροστά από τα καφέ με τις ομπρέλες και τις ξαπλώστρες, πέρα μακριά.Ατελείωτες φωνές, κάποιες με τη μορφή ηχούς.

      Γυρίζοντας, κάποια στιγμή το κεφάλι προς τα δεξιά, προς το πολύβουο κομμάτι της παραλίας, είδα να έρχεται προς το μέρος μας μια μαυροφορεμένη γυναίκα, με 6 παιδιά.Είναι τσιγγάνοι, που συχνά πυκνά αράζουν τις μεσημεριανές, θερινές ώρες κάτω από τους ευκάλυπτους της παραποτάμιας περιοχής. Συνέχισα αμέριμνος την ανάγνωση.

      Ο μίστερ " υαλουρονικό", από δίπλα, μόλις τους αντίκρισε, θορυβήθηκε.Σηκώθηκε ανάστατος κι άρχισε να φωνάζει: 

-" Πού πάτε, θα μας κολλήσε τίποτα, πηγαίνετε παραπέρα, είμαι γιατρός εγώ και ξέρω..."

- " Είναι δική σου η θάλασσα;", του είπε η γυναίκα με τα κατάμαυρα ρούχα και συνέχισε την πορεία της με τα μικρά να την ακολουθούν, όπως οι μέλισσες τη βασίλισσα.

     Αυτός εξεμάνη και φώναζε ακατάληπτα.Το έτερόν του ήμισυ τον παρακαλούσε 

" ηρέμησε, αγαπούλα μου, άσ' τους να πάνε στα κομμάτια τους παλιόγυφτους".

    Σε λίγο η γυναίκα και τα παιδιά είχαν κάθισει αρκετά πέρα, κοντά στο ποτάμι.Τα μεγαλύτερα παιδιά, 2 κορίτσια βοήθησαν τα μικρότερα να φορέσουν μαγιό και αμέσως βούτηξαν χαρούμενα στη θάλασσα.Παρατήρησα ότι το μικρότερο, ένα αγοράκι  δεν είχε μαγιό και παραπονιόταν, οπότε έκανε μπάνιο γυμνό. 

   Οι διπλανοί, συζητούσαν για το πόσο επικίνδυνοι από υγειονομικής απόψεως κι όχι μόνο είναι οι τσιγγάνοι.Ο "γιατρός" παρατηρούσε ότι είναι εστίες και φορείς μικροβίων, ανεπίδεκτοι μαθήσεως αλλά άσοι στις κλοπές και την εγκληματικότητα.Η συμβία υπερθεμάτιζε ότι δεν έχουν αφήσει χάλκινο για χάλκινο αντικείμενο και δεν πλένονται.Και ότι οι καθώς πρέπει πολίτες πληρώνουν φόρους για τα επιδόματα που παίρνουν.

        Στοιχηματίζω, χωρίς να τους γνωρίζω, ότι είναι ταυτόχρονα θιασώτες του Τραμπ, οπαδοί του αντιεμβολιαστικού κινήματος, λάτρεις της άποψης ότι δεν υπάρχει κορονοϊός, ότι όλα είναι σχέδια της νέας τάξης και των μίσθαρνων οργάνων αυτής• αλλά ο Τζορτζ Φλόιντ στην Αμερική πέθανε από κορονοϊό.Εξάλλου ποιος νοιάζεται, ήταν μαύρος.

        Ανεξαρτήτως όλων αυτών, τύποι σαν και δαύτους  στερούνται το βασικό χαρακτηριστικό γνώρισμα με το οποίο είτε η φύση είτε ο θεός ( ανάλογα με το αν κανείς πιστεύει τη θεωρία της εξέλιξης ή του Δημιουργού) επιδαψίλευσε το ανθρώπινο γένος: την ανθρωπιά.Κι ήταν υποτίθεται και 

"γιατρός".

    Αυτό, βέβαια, δεν με εκπλήσσει.Στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις.Εδώ ο άλλος εγχειρούσε για τόσο καιρό και συμμετείχε σε ιατρικές πράξεις σε ιδιωτικά θεραπευτήρια,   με μόνο κίνητρο την εξαπάτηση ασθενών και απελπισμένων.Εκτός αυτού, το επάγγελμα και το κοινωνικό στάτους ουδεμία σχέση έχουν με τη μόρφωση υπό την ευρύτερη έννοια και τη λογική.

        Κοιτούσα πίσω από τα μαύρα γυαλιά μια τα παιδιά να παίζουν και μια το μουσαντέ 

(στην εμφάνιση, όχι στις ιδέες δεν υστερούσαν) ζεύγος "Τραμπ - Μελάνια".Σηκώθηκα κι έφυγα νιώθοντας αμηχανία και ντροπή.Οχυρωμένος πίσω από την άποψη ότι δεν μπορείς να κάνεις διάλογο με ευρισκόμενους σε παραλήρημα.Πεπεισμένος, όμως, ότι χωρίς διαμαρτυρία τα πράγματα δεν αλλάζουν....

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΣΥΝΗΘΕΙΑΣ.ΟΛΑ;

  Φθάνω στην θάλασσα, ώρα 13.10.Αράζω τ' αμάξι κυριολεκτικά πάνω στην αμμουδιά.Τι κακή συνήθεια κι αυτή.Παίρνω τον καφέ, το νερό, την εφημερίδα και την πετσέτα•ποτέ, απο παιδί, δεν ήθελα να κουβαλώ πολλά πράγματα στην παραλία, τα απολύτως απαραίτητα.Κι αν.

  Έχει κόσμο, όχι πάρα πολύ.Είμαι στην ακροθαλασσιά, κοντά στο ποτάμι, περιοχή που προτιμούν οι λιγότεροι, σχετικά μακριά από τις καφετερίες.

  Σκόρπιες παρέες κάτω από πολύχρωμες ομπρέλες.Σχεδόν ποτέ δεν πάω με ομπρέλα στην θάλασσα.Βαριέμαι να την ανοίξω.Λατρεύω να κάθομαι στο ίσκιο, κάτω από κανένα διαβολοδέντρι.Αν είναι όλα κατειλημμένα, παστώνομαι στο αντηλιακό, δείκτης 50.Μπαίνω γρήγορα στο νερό κι όταν βγω, λίγα λεπτά μετά κουκουλώνομαι με την πετσέτα.Καλύτερα να μοιάζω με ταλιμπάν παρά εγκαύμστα στο σβέρκο, στα χέρια, στην πλάτη.Το δέρμα μου δεν αντέχει τον ήλιο.

   Παρατηρώ ότι οι πιο πολλοί είναι καθήμενοι και κοιτούν την θάλασσα,τα ισχυρά ρεύματα που διαγράφονται έντονα.Στα ρηχά το νερό είναι σιέλ, πιο μέσα βαθύ μπλε.Έχει αέρα, μαΐστρο, ιδιαζόντως ισχυρό.Αλλά λόγω γεωμορφίας την συγκεκριμένη παραλία δεν την πιάνει το κύμα.Κολυμπούν κυρίως παιδιά που φωνάζουν χαρούμενα.Και κάποιοι ηλικιωμένοι.

  Αποφασίζω να μπω.Έχω αρχίσει να πυρακτώνομαι απ' τον ήλιο.Ακουμπώ την άκρη των δαχτύλων μου.Το νερό ψυγείο, κατάψυξη.Κλασικός Κορινθιακός, παγωμένος τον  Ιούνη, μέτριος τον Ιούλη, ζεστός Αύγουστο, Σεπτέμβρη, Οκτώβρη, ακόμα και Νοέμβρη που ' χω δοκιμάσει.

  Προχωρώ μέχρι το γόνατο.Μου σηκώνεται κυριολεκτικά η τρίχα.Καρπούζι ή μπίρες σε 3' θα πάγωναν, κατάλληλα για βρώση και πόση.

  Βουτώ απότομα, δεν με έπαιρνε άλλο, άρχισε να καίγεται το δέρμα.Νιώθω ότι κολυπμώ μέσα σε ποτήρι σπιτική λεμονάδα, τίγκα στα παγάκια.

  Παίρνει το αυτί μου  δυο ηλικιωμένες κυρίες, που κολυμπούν αμέριμνες, ότι έχουν σαράντα λεπτά μέσα στο νερό.《 Δεν κρυώνετε;》, τις ρωτώ, 《 εμένα το νερό μου φαίνεται μπούζι》. 《Είναι λίγο κρύα》, λέει η μια 《αλλά αυτό είναι και το ωραίο, φυσικό λίφτινγκ!》. Πριν προλάβω να ανοίξω το στόμα μου, η έτερη κολυμβήτρια κάμποσων Ιουνίων ( 75 και πάνω θα 'λεγα) μου λέει 《 Δεν την λες και κρύα, δροσερή είναι.Όλα είναι θέμα συνήθειας.10-15 λεπτά μετά θα σας φαίνεται ωραία》. Συνομιλία σε πληθυντικό ευγενείας.Χαιρετώ και βγαίνω γρήγορα. Σπριντ.

  Σκουπίζομαι πολύ σχολαστικά με την πετσέτα.Πιάνω στα χέρια το κινητό.Στην οθόνη βλέπω τα χείλη μου, είναι μοβ απ'το δροσερό νερό.Ο ήλιος μοιάζει παρηγορητικά απολαυστικός.

  Πίνω μια ρουφηξιά καφέ κι ανοίγω την εφημερίδα, την ξεφυλλίζω.Αλλά δεν προσέχω τις ειδήσεις, τα σχόλια, τις φωτογραφίες. Κοιτάζω τις κυρίες ακόμα να κολυμπούν.Κι αναλογίζομαι το προλεχθέν 《 όλα είναι θέμα συνήθειας》. Όλα;

ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ...

   Παρασκευή πρωί, ώρα 09.00.Φθάνεις στο μετρό, σταθμός Άγιος Ιωάννης.Βοήθειά σου.Λίγο πριν τη ζώνη εισιτηρίων φοράς τη μάσκα και κατεβαίνεις προς την πλατφόρμα επιβίβασης - αποβίβασης.Γίνεται χαμός, κυριολεκτικά.Η λέξη συνωστισμός δεν αποδίδει την πραγματικότητα, απαιτείται επιθετικός προσδιορισμός έμπροσθέν της.

  Στριμωξίδι για να μπεις στον συρμό.Μέσα στο βαγόνι ο ένας πάνω στον άλλο.Καλές παλιές εποχές.Φωνές, διαμαρτυρίες." Μην σπρώχνετε κύριε,  που θα πάω;", κι άλλα τέτοια αιωρούνται στην ατμόσφαιρα. Όλοι βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από όλους, αλλά δεν μπορώ να πω οι μισές θέσεις, με το κίτρινο καρτελάκι στην ράχη τους, είναι άδειες.
 
   Πας να καθίσεις ως υπεράριθμος. Νεαρή κυρία ενοχλείται και σου λέει " δεν επιτρέπεται"! Της απαντάς " και όσοι στέκονται όρθιοι δεν επιτρέπεται να είναι σχεδόν αγκαλίτσα αλλά δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, τι να κάνουμε".

   Η μπαταρία ενέργειάς σου είναι γεμάτη καθότι αρχή της ημέρας, αλλά νιώθεις σαν να βρίσκεται σε επίπεδα κάτω από 15%•παρατηρείς την κολεξιόν από μάσκες.Επικρατεί η απλή χειρουργική, έπεται η πάνινη σε διάφορα χρώματα, κυρίως μαύρο ή λευκό.Μια κυρία, γηραιά με ροζ - λιλά ταγέρ κι ασορτί γόβες κλέβει τις εντυπώσεις.Φορά μάσκα ιδίου χρώματος πάνω στην οποία εικονίζονται μικρά διακριτικά λουλουδάκια.Ξεχωρίζει. Και συ δεν πας πίσω.Με τον άνθρωπο αράχνη στη μύτη, στο στόμα και στο πιγούνι."

   Στο Σύνταγμα αποβιβάζεται κάμποσος κόσμος, το πλήθος αραιώνει.Στην Αττική πάλι τα ίδια.Στον Ησαπ, τουλάχιστον, σε χαϊδεύουν οι αχτίδες του ήλιου.Εκτός αυτού, ευχάριστη νότα αποτελούν πλανόδιοι μουσικοί.Παίζουν και τραγουδούν " Τα όμορφα χωριά, όμορφα καίγονται".Εδώ είναι Βαλκάνια.

   Κατεβαίνεις στη  Νερατζιώτισσα.Από τα μεγάφωνα του σταθμού ακούγεται η στερεότυπη ανακοίνωση " ...είναι υποχρεωτική η χρήση μάσκας.Παρακαλώ να κρατάτε αποστάσεις ασφαλείας...". Δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις.
 
   Αλλά είπαμε εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε - γέλασε...

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ " ΕΙΣΑΙ Ο,ΤΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ"

 "Στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις". Η φράση αποδίδεται στον Γιάννη Τσαρούχη.Στην πραγματικότητα, όμως, πρωτοειπώθηκε από τον ηθοποιό Τζαβαλά Καρούσο.Ο σπουδαίος ζωγράφος, απλώς, την διέδωσε την κατέστησε απόφθεγμα καταγεγραμμένο στους σχετικούς καταλόγους.

  Σκέφτομαι τα παραπάνω παρακολουθώντας την πρώτη είδηση στο δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ1, κουβαριασμένος στον καναπέ κάτω από τα ηλιοτρόπια.

  Συνελήφθη, με βάση το ρεπορτάζ, 47χρονος ψευτογιατρός, φερόμενος μεταξύ άλλων ως υπεύθυνος  για τον θάνατο 3 ανθρώπων.

  Ο εν λόγω κυκλοφορούσε με το όνομα
" Νίκος Κοντός".

 Είχε κατά καιρούς εμφανιστεί ως νευροογκολόγος, νευροχειρουργός, φυσιοπαθητικός, ερευνητής περιώνυμου ιατρικού κέντρου στην Ελβετία, παιδοχειρουργός, παιδοογκολόγος, γόνος εύπορης οικογένειας, συγγενής ισχυρών επιχειρηματιών (τις 2 ιδιότητες επικαλείτο και η σύζυγός του), υψηλόβαθμο διοικητικό στέλεχος του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, στέλεχος αμερικανικής επενδυτικής εταιρείας, πιλότος της Πολεμικής Αεροπορίας, πράκτορας της CIA.

  Εννοείται πιστός χριστιανός και άνθρωπος της εκκλησίας.

 Σίγουρα στην πορεία θα προστεθούν, πιθανόν, κι άλλες ιδιότητες.

   Κατοικούσε σε πολυτελή βίλα.

   Το ζήτημα είναι ιδιαζόντως σοβαρό και δεν προσφέρεται για χιούμορ.
   Απλούστατα σοκάρομαι με το γεγονός ότι οι αρχές δυσκολεύτηκαν να τον εντοπίσουν γιατί κανείς δεν ήξερε το πραγματικό του όνομα... 

Πανελλαδικές Εξετάσεις: ζωηρές αναμνήσεις

 Πέρασαν 20 χρόνια από τότε που έδωσα Πανελλαδικές Εξετάσεις, τελευταία χρονιά με το σύστημα των δεσμών.

 Ακόμα θυμάμαι την αγωνία και τις λεπτομέρειες των εξετάσεων, τα θέματα ( πλην των λατινικών που τα αντιπαθούσα σφόδρα και τελικά πήρα 17, τον χαμηλότερο βαθμό μεταξύ των 4 μαθημάτων).Το πρωινό σφίξιμο στο στομάχι  γύρω στις 06.00, όταν φεύγαμε για το εξεταστικό κέντρο στο Αίγιο με τον πατέρα μου• ο οποίος στεκόταν όρθιος απέξω για 3 ώρες και αγωνιούσε που όλοι είχαν βγει κι εγώ όχι.Έβγαινα πάντοτε τελευταίος.

  Πράγματι οι πανελλαδικές εξετάσεις είναι ένα ψυχοφθόρο σύστημα. Αλλά το υπερασπίζομαι με θέρμη έναντι απόψεων για επιλογή των φοιτητών από το εκάστοτε πανεπιστημιακό ίδρυμα.

  Και τούτο διότι οι πανελλαδικές αποτελούν έναν  από τους λίγους θεσμούς αξιοκρατίας, δικαιοσύνης και κοινωνικής κινητικότητας. Είναι ο θεσμός που επιτρέπει την εισαγωγή σε σχολές α' ζήτησης σε υποψηφίους και από τις πιο ανίσχυρες οικονομικά τάξεις. Και το βλέπουμε κάθε χρόνο να επιβεβαιώνεται κόντρα στα προγνωστικά.

Καλή επιτυχία σε όλους!

νθγ

Θάλασσα - μπαλκόνι: 0-1

《Ό,τι έχετε για πέταμα, χάρτινα είδη, ξύλινα είδη, σιδερικά φωνάχτε τον παλιατζή.Να καθαρίσει το οικόπεδο, το διαμέρισμα,την ταράτσα,τα υπόγεια.Κουζίνες, ψυγεία,έπιπλα εγώ κουβαλάω και παίρνω...》

 Απ' αυτή την χαριτωμένη, ηχητική και περιφερόμενη  διαφήμιση αλλοτινών εποχών ξύπνησα προ ολίγου• πρώτη φορά μετά τόσους  μήνες που κοιμήθηκα τόσες ώρες.Συσσωρευμένη κούραση που με έκανε να νιώθω κατάκοπος, στα όρια της εξουθένωσης.

 Ανοίγω τα μάτια.Βλέπω τον ήλιο να τραιμοπαίζει με τις καφέ, κατεβασμένες γρίλιες κι απέναντί μου τη Νέα Υόρκη•με τους ιπτάμενους χορευτές στην κορυφή του κάθε ουρανοξύστη να παραδίδονται στις διαχεόμενες στην ατμόσφαιρα νότες και στα δεκάδες φωσφορίζοντα αστεράκια της νύχτας.Άπαντα κορεάτικης κατασκευής.

  Φυσικά και δεν έχω παρανοήσει ούτε έχω τόσο ανεπτυγμένη φαντασία ώστε να επιτυγχάνω τέτοιες νοηρές απεικονίσεις, με την τσίμπλα στο μάτι. Απλώς ο τοίχος είναι καλυμμένος με ένα μεγάλων διαστάσεων αυτοκόλλητο τοίχου, από αυτά που πουλά το Πλαίσιο.

   Κι ούτε που θυμάμαι τον λόγο για τον οποίο το αγόρασα πριν κάμποσα χρόνια κι είχα την υπομονή να το τοποθετήσω κομμάτι κομμάτι.

    Η πρώτη μου κίνηση - με το που ανοίγω τα μάτια- είναι να ενεργοποιήσω το κινητό τηλέφωνο• πόσο γελοίος έχω καταντήσει, σκέφτομαι. Αλλά μήπως τελικά αυτό συμβαίνει στους περισσότερους.Λέω , μήπως, έχει λάβει χώρα ψηφιακός εθισμός.Να μου το θυμηθείτε θα ' ρθει η ώρα δημιουργίας κέντρων απεξάρτησης απ' το σμάρτφον, τα σόσιαλ μίντια κι όλα αυτά τα μαραφέτια.Αν δεν έχει έρθει ήδη. 

    Αίφνης θυμήθηκα την παρατήρηση φίλου σε πρόσφατη συζήτηση.Την ύπαρξη κινδύνου υποκατάστασης της αληθινής ζωής από την εικονική.Περιττό να πω ότι αυτός με το πάτημα ενός κουμπιού έκλεισε λογαριασμούς σε φμπ, ίνσταγκραμ και τουίτερ.Δεν ξέρω αν το μετάνιωσε.Δεν τον έχω δει από τότε, επικοινωνούσαμε κυρίως μέσω μκδ.

   Επιστρέφω στα δικά μου.Παλιότερα, από παιδάκι ακόμα, μαθητής του δημοτικού, η πρώτη μου σκέψη την Κυριακή, ήταν να πάω να πάρω κυριακάτικες εφημερίδες.Με έπιανε τρέλα αν δεν πήγαινα.Σήμερα κάνω το ίδιο αλλά πρώτα έχω δει τα πρωτοσέλιδα στο σμάρτφον.

   Γυρίζοντας σπίτι απ' το περίπτερο με τις εφημερίδες ανά χείρας κι έναν πύραυλο μάγκνουμ ( αυτόν με το φουντούκι)  θυμάμαι την κλασική ατάκα του μπαμπά μου " Τι κουράζεσαι και διαβάζεις τόσες εφημερίδες.Φοβάσαι μην πέσουν τα καράβια σου έξω;" 

 Διαχρονική διαπίστωση, την επαναλαμβάνει και σήμερα, τις Κυριακές που βρίσκομαι στην Αιγείρα.

 Ανοίγω, τελικά, το τηλέφωνο. Βλέπω κλήσεις επί κλήσεων από τις 08.30 π.μ.Να πάμε, λέει  στη θάλασσα, στο Σούνιο, στα Λεγρενά.Ευτυχώς που είχα κλειστό το κινητό και δεν ξύπνησα.

 Βγαίνω στο μπαλκόνι.Ανάμεσα στα παραμελημένα λουλούδια μου (το μπέντζαμιν φωνάζει βοήθεια, το ίδιο και οι γαριφαλιές) κάθομαι σε μια μικρή καρέκλα.Σηκώνομαι, φέρνω νερό και ποτίζω τα φυτά, βάζω και από μια κουταλίτσα λίπασμα στο καθένα.

  Τελικά ξανακάθομαι, πίνω τον ελληνικό καφέ μου με γάλα και ξεφυλλίζω τις εφημερίδες.Που και που ρίχνω καμια κλεφτή ματιά στην απέναντι θέα.Στις βρόμικες πλάτες των πολυκατοικιών, στην άδεια αποθήκη του τζάμπο, στα αντικρινά μπαλκόνια, στις νερατζιές.Α, φαίνεται και λίγος ουρανός αν σηκώσεις τα μάτια! 

   Απορώ πώς δεν την έχω μισήσει την πόλη τόσα χρόνια.

    Τα παιδιά της οικογένειας  που μένει στο ισόγειο της απέναντι πολυκατοικίας κλαίνε και στριγγλίζουν γοερά, με αναφιλητά.Τους είχαν τάξει ότι θα πάνε στην θάλασσα αλλά δεν πήγαν.

  " Μην κλαίτε", τους φωνάζω.

" Πήγα εγώ στην θάλασσα, ήταν πολύ πολύ κρύα, γεμάτη τσούχτρες  και γύρισα, φάτε τα παγωτά σας, μη λιώσουν". 

    Με κοιτάζουν απορημένα αλλά σταματούν το κλάμα.

  Τώρα ακούγονται φωνές παιχνιδιού και πειράγματα.Και οι σκέψεις μου, ίσως...

ΝΘΓ

Φθάνει να γυρίσεις ( αλλιώς evet ή hayir;)

Φθάνει να γυρίσεις ( evet η hayir;)



του Νίκου Γεωργαντά



Επιστρέφεις  σπίτι γύρω στις 22.30.Σπίτι - δουλειά, δουλειά - σπίτι, και ξανά δουλειά, μια ρουτίνα χωρίς διάλειμμα.Χωρίς να μπορείς να γυρίσεις στην προ κορονοϊού εποχή.Αναπολείς τη νύχτα, τη μη νομική δουλειά.Πετάς νευρικά τη μάσκα, την κατάμαυρη υφασμάτινη μάσκα, με τον άνθρωπο - αράχνη στην κάτω πλευρά• πόσα  σχόλια κι αν δεν έχεις ακούσει για αυτή στο μετρό.



Βγάζεις από το ψυγείο ένα παγωμένο πράμα, κάτι σαν φαγητό.Μακαρόνια με ζαμπόν, τυριά και κρέμα γάλακτος,  σουφλέ περίπου, ήταν χθες που το μαγείρεψες. Δεν έχεις κουράγιο να ζεστάνεις, το καταβροχθίσεις, πίνοντας μια παγωμένη σουέπς με γεύση μοσχολέμονο και την πικρίλα της κινίνης.Σκέφτεσαι ότι υπάρχει μέγας κίνδυνος  να κυλήσεις στα αναψυκτικά, να εθιστείς ξανά στο ανθρακικό.Δεν γαμιέται, λες και την πίνεις μονορούφι, αδιαφορώντας αν θα κλείσει ο λαιμός σου.Έχεις ευαισθησία από παιδί, δεν το ξεχνάς, αλλά δεν σε νοιάζει.



Κι εκεί που παρακολουθείς βαρετές, ανιαρές πολιτικές συζητήσεις στην ΕΡΤ1, το πάρτι από τον 2ο όροφο ξεκινά, πιάνοντας το νήμα σχεδόν απ' το ίδιο σημείο που σταμάτησε χθες.

" Φθάνει να γυρίσεις", " Παντρεμένοι κι οι δυο","Όνειρα και όνειρα" και " Φτιάξε μου έναν καφέ", Μάκης Χριστοδουλόπουλος.Ακολουθεί " θα κάνω ζημιές", Χαρά Βέρρα και τώρα παίζει "Σ' αναζητώ", Μανόλης Αγγελόπουλος.



Κλείνεις τα μάτια, φαντάζεσαι πίστες, τσιφτετέλια, γαρίφαλα, τσιγαρίλα, πίκρα στο στόμα απ' το ουίσκι πετρέλαιο και τα φιστίκια, να φεύγεις 4-5 τα χαράματα και να μην ακούς τίποτα.



Πολύ καλύτερα σκέφτεσαι καιχαμογελάς! Απ' το να ακούς απ' τις ανοιχτές μπαλκονόπορτες τους διαλόγους απ' τις Άγριες μέλισσες με τον μίζερο μικροαστισμό της δεκαετίας του '50 ή απ' το τουρκικό  σίριαλ " Ο γιατρός: η ιστορία ενός θαύματος". Διάλογοι που κάνουν την στενή οδό Ναζιανζού, με την τεράστια ανωφέρεια ή κατωφέρεια ( ανάλογα με την οπτική που την κοιτά κανείς), κατάφυτη ψιλόλιγνες νερατζιές, να μοιάζει με δρομάκι ασπρόμαυρης ελληνικής  ταινίας μελό• ή τουρκομαχαλά ! Λίγη φαντασία χρειάζεται.Evet ή  hayir;



(Το βίντεο προέρχεται από το αρχείο της ΕΡΤ)