Προστατεύει το σκόρδο απ'τον κορονοϊό;

ΣΚΟΡΔΟ - ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ: 1 - 0

Στον ΗΣΑΠ, κατεβαίνοντας στην Αθήνα, μπαίνει παππούς πάνω κάτω στα 90.

Φορά μπεζ κοστούμι, λευκά παπούτσια, ψάθινο καπελάκι με την χαρακτηριστική μαύρη γραμμή και μάσκα.

Όλα Ο.Κ., με μια πρώτη ματιά κι εκ του μακρόθεν.

Έρχεται και κάθεται δίπλα σου.

Αίφνης κατακλύζει τα ρουθούνια σου, μην πω και τα μάτια, μια σκορδίλα συνοδεύομενη από αψάδα και βαριά ανάσα.

Με όλα τα παράθυρα ανοικτά και πάλι δεν αντέχεται.Οπότε σηκώνεσαι απ' τη θέση σου.

Ένα είναι βέβαιο• από κορονοϊό δεν  κινδυνεύει κι ας τον εντάσσουν λοιμωξιολόγοι, επιδημιολόγοι, εντατικολόγοι, στατιστικολόγοι κλπ. στις ομάδες υψηλού κινδύνου.Έχει χτίσει γύρω του απροσπέλαστο τοίχο προστασίας, περιμετρικά, τουλάχιστον, ενάμισι μέτρου...

《Τη μεγάλη εικόνα, τη μεγάλη...》

《ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΚΟΝΑ, ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ》,

ΑΛΛΩΣ ΤΟ ΔΑΣΟΣ & ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ

Ανεβάζεις την πρώτη φωτό σε στόρι στο φ-μπ , στο ίνσταγκραμ ή σε οποιοδήποτε άλλο σόσιαλ μέντια.

Δέχεσαι καταιγισμό μηνυμάτων από 《 ψηφιακούς》 φίλους! Από το ουδέτερο, 《Καλό μπάνιο Νίκο, να περάσεις ωραία》μέχρι το υπεχειλίζον οικειότητα, 《Πήγες για  μπάνιο σε πισίνα, Νικολάκη*, ζωάρα! 》

Η λέξη " Νικολάκη" σε ακομη πιο οικείες καταστάσεις θα μπορούσε να αντικατασταθεί από τις λέξεις " μωρή κουφάλα" ή " μλκ ".

Ανεβάζεις την δεύτερη και τρίτη φωτό. Πλήρης απογοήτευση.

Διάψευση των προσδοκιών.Επίπλαστες εντυπώσεις.Η δεξαμενή κολύμβησης ολυμπιακών διαστάσεων  αποδεικνύεται ένα απλό σιντριβάνι, έστω και σε κλιμακωτό σχήμα, μπροστά από ένα θηριώδες εμπορικό κέντρο.Πάει το όνειρο της πολυτέλειας, της τρυφηλότητας, τα κοκτέιλ, η υπέροχη ξαπλώστρα, οι " αιθέριες" υπάρξεις και τα συναφή. Οι αμερικάνικες ταινίες και το σχετικό λάιφσταιλ έχει επιδράσει αρνητικά, έχει ακουμπήσει το υποσυνείδητο.

Αναλογιζόμενος όλα τα παραπάνω, ανακάλεσα στη μνήμη μια φίλη και συνασκούμενη (δικηγόρο), που έφυγε πρόωρα από τη ζωή αλλά θα ζει πάντοτε μέσα στις καρδιές μας, τη σκέψη, το είναι μας.

Μου είχε πει ένα μεσημέρι Ιουλίου, με καύσωνα που έκοβε την ανάσα, 《Να κοιτάς, πάντοτε πριν μιλήσεις, τη μεγάλη εικόνα! Τότε μόνο μπορείς να βγάλεις ασφαλές συμπέρασμα!Κι αυτό ισχύει σε όλες τις σχέσεις, επαγγελματικές, οικογενειακές, διαπροσωπικές, φιλικές, ερωτικές.》《 Χωρούν τέτοιοι μικροϋπολογισμοί και μικροσυμφέροντα στον έρωτα;Έτσι εστιάζεις στο δέντρο και χάνεις το δάσος, δεν ζεις...》, αντέτεινα και μάλλον είχα γίνει κατακόκκινος.

Τα σκέφτομαι όλα, μετά από 11 ώρες δουλειάς σήμερα,  ξαπλωμένος μόνος στο κρεβάτι, περνώντας την ώρα παρακολουθώντας  στο λάπτοπ μια ταινία που δεν είχα ξαναδεί.

Solaris, Αντρέι Ταρκόφσκι.

- " See I love you".

- " But love is a feeling we can experience but never explain".

Παρατηρώντας αυτούς τους διαλόγους στο μυαλό μου τριβελίζει η φράση 《 τη μεγάλη εικόνα, να την έχεις δει πριν μιλήσεις, τη μεγάλη εικόνα!》

Μα δεν φοβάμαι τόσο την κατάφαση ( can) όσο την άρνηση ( cannot)!

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ - ΚΙ ΟΜΩΣ ΞΕΧΑΣΑΜΕ...

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ – ΚΙ ΟΜΩΣ ΞΕΧΑΣΑΜΕ… …

του Νίκου Γεωργαντά

Την αυγή της 20^ης Ιουλίου 1974 ξεκίνησε η τουρκική εισβολή στο νησί της Αφροδίτης, την Κύπρο. Η επιχείρηση έφερε το κωδικό όνομα «ΑΤΤΙΛΑΣ» και άρχισε λίγο μετά τις 5 το πρωί. Τουρκικά αποβατικά, παντελώς ανενόχλητα, αποβίβασαν δυνάμεις στην περιοχή Πέντε Μίλι, οκτώ χιλιόμετρα δυτικά της Κερύνειας.

Η ελληνική πλευρά κοιμόταν ύπνο μακάριο ή άλλως του αδίκου (και όχι του δικαίου).

Και τούτο διότι λίγες ημέρες ενωρίτερα, την 15^η Ιουλίου, κατ’ εντολή της χούντας των Αθηνών με το προδοτικό πραξικόπημα κατά του Μακαρίου Γ’ (κοσμικό όνομα: Μιχαήλ Χριστοδούλου Μούσκος) είχε δοθεί στο τουρκικό καθεστώς η τέλεια αφορμή και δικαιολογία. Η Τουρκία υποστήριξε ότι επρόκειτο για «ειρηνική επέμβαση», με σκοπό την επαναφορά της συνταγματικής τάξης στην Κύπρο, που είχε καταλυθεί από το πραξικόπημα κατά του νομίμως εκλεγμένου προέδρου.

Οι εισβολείς χτύπησαν ανελέητα στρατιωτικούς στόχους και μη. Άοπλοι και άμαχοι δολοφονήθηκαν, γυναίκες βιάστηκαν και αιχμάλωτοι στρατιώτες εκτελέστηκαν.

Στην Αθήνα, η προδοτική χουντική κυβέρνηση, κυριολεκτικά, παρουσίαζε εικόνα πρωτοφανούς διάλυσης και αποσύνθεσης. Με μεγάλη καθυστέρηση κηρύχθηκε γενική επιστράτευση η οποία κατέληξε σε φαρσοκωμωδία. Τούτο αποδεικνύει την τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκονταν οι ένοπλες δυνάμεις.Το στρατιωτικό καθεστώς τις είχε ξεχαρβαλιάσει. Το ΕΙΡΤ μετέδωσε την είδηση περί τις 11.00.

Ο πατέρας μου, που τότε ήταν 26 ετών, μού έχει διηγηθεί ότι έκανε αγροτικές εργασίες στα Αρφαρά Αχαΐας (Αμπελόκηποι), οι οποίες σταμάτησαν απότομα, μιας και η αλωνιστική μηχανή και οι εργάτες σε αυτή έφυγαν. Οι καμπάνες των εκκλησιών χτυπούσαν και γυναίκες έκλαιγαν στους δρόμους νομίζοντας ότι οι άντρες τους θα πάνε στον πόλεμο. Μετέβη με δική του πρωτοβουλία στο αστυνομικό τμήμα στην Ακράτα, 10 χλμ. απόσταση, με το απολυτήριο του στρατού ανά χείρας.  Δεν γνώριζαν απολύτως τίποτα, απλώς του επεσήμαναν ότι αφού έχει λευκό απολυτήριο δεν χρειάζεται να παρουσιαστεί πουθενά και θα πληροφορηθεί τις εξελίξεις μέσω του δικτύου της ΥΕΝΕΔ.  Άλλους πολύ μεγαλύτερους σε ηλικία τους διασκόρπισαν ανά την Ελλάδα και πολλούς τους ξέχασαν χωρίς τροφή και τα στοιχειώδη. Η ταινία οι Γενναίοι της Σαμοθράκης αποδίδει πολύ ρεαλιστικά την κατάσταση.

Ο Τζόσεφ Σίσκο, Αμερικανός υφυπουργός εξωτερικών, αναζητεί εκείνες τις κρίσιμες ώρες αρμόδιο για συνομιλίες αλλά δε βρίσκει κανέναν. Το κενό εξουσίας είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού. Οι δικτάτορες κρύφτηκαν, με πρώτο και καλύτερο τον επονομαζόμενο και αόρατο, Δημήτριο Ιωαννίδη.

Οι μονάδες της Εθνικής Φρουράς και της ΕΛΔΥΚ, μετά το σοκ των πρώτων ωρών  (ελληνοκύπριοι και ελλαδίτες) πολέμησαν με αυτοθυσία, χωρίς όμως να διαθέτουν αεροπορική κάλυψη.

Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, το ίδιο βράδυ,  εκδίδει το υπ’ αριθμόν 353 ψήφισμα, με το οποίο καλεί σε κατάπαυση του πυρός και σε αποχώρηση από την Κύπρο του «ξένου στρατιωτικού δυναμικού».

Την επόμενη ημέρα, οι Έλληνες στρατηγοί απορρίπτουν εισήγηση για επέμβαση στην Κύπρο, διότι προβλέπουν αποτυχία.Οι χουντικοί κυβερνήτες, μετά την προδοτική κίνηση, έχουν χαθεί από προσώπου γης.Ήδη κυκλοφορεί η φήμη ότι επιστρέφει ο Καραμανλής απ' το Παρίσι.

 Ο αρχηγός του Ναυτικού, ναύαρχος Πέτρος Αραπάκης, σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Κίσινγκερ συμφωνεί ανακωχή η οποία ισχύει από τις 4 το απόγευμα της 22ης Ιουλίου. Ωστόσο παραβιάστηκε αλλεπάλληλες φορές από τους εισβολείς.

Στην  Ελλάδα υπό το βάρος της  εθνικής τραγωδίας δρομολογήθηκε η μεταπολίτευση. Στις 24.07.1974 σχηματίστηκε de facto κυβέρνηση εθνικής ενότητας υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ο Γεώργιος Μαύρος, από την προδικτατορική Ένωση Κέντρου, ανέλαβε την ηλεκτρική καρέκλα του Υπεξ.

Και παρά τις συνομιλίες ακολούθησε ο Αττίλας ΙΙ που είχε ως κατάληξη τη κατάληψη του 37% της μεγαλονήσου.

Έκτοτε κάθε χρόνο διαβάζουμε ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ! Μπορεί ο ελληνισμός να πέτυχε την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ε.Ε. ως ισότιμο μέλος αλλά οι πληγές ποτέ δεν επουλώθηκαν.

Το φέισμπουκ και τα λοιπά μέσα κοινωνικής δικτύωσης πλημμύρισαν χθες με κάρτες και φωτό ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ.

Η λήθη αποτελεί τον μεγαλύτερο εχθρό.

Η Λευκωσία, όμως, είναι η τελευταία διαιρεμένη πόλη στην Ευρώπη. Οι νεκροί, οι αγνοούμενοι  κι όσοι αγωνίστηκαν παραμένουν αδικαίωτοι.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ, ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ, ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ...

Κι όμως ξεχάσαμε τις μανάδες των αγνοουμένων με τις φωτογραφίες τους στην αγκαλιά τους.

Πώς μπορέσαμε και ξεχάσαμε το βλέμα τους, τα μάτια τους;

Κι όμως μπορέσαμε.

Κι ας βλέπουμε παντού γύρω μας για μια μέρα: ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ...

ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ : ΑΠΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΖΑΜΙ & Η " ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ" ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΩΝ

ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ: ΑΠΟ ΜΟΥΣΕΙΟ  ΤΖΑΜΙ & Η 

" ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ" ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΩΝ

Εντός μιας ώρας από την έκδοση της απόφασης του τουρκικού Συμβουλίου της Επικρατείας, για την μετατροπή της Αγίας Σοφίας από μουσείο σε τζαμί, ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν προχώρησε στην επικύρωσή της.

Πολλοί ανέμεναν σφοδρές αντιδράσεις ανά την υφήλιο.

Έπεσαν έξω, παταγωδώς!

Όλοι, μα σχεδόν όλοι, τήρησαν τα προσχήματα.Δήλωσαν,με παρρησία, ότι η Αγία Σοφία αποτελεί μνημείο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Κι εξέφρασαν την λύπη τους για την εν λόγω εξέλιξη.

Συζητώντας το θέμα με φίλο (στον πραγματικό κι όχι στον ψηφιακό κόσμο), δήλωσε έκπληκτος για αυτή την τροπή.

 《 Η κάθε χώρα προέταξε τα ιδιοτελή μεγαλο/μικροσυμφέροντα της》, μου είπε.

Συμφώνησα αλλά 《υπάρχει και μια παράμετρος που δεν λαμβάνεται υπόψη》, αντέτεινα.

Προτού προλάβω να εξειδικεύσω τον ως άνω συλλογισμό μου, ξεκίνησε να απαριθμεί τις αιτίες που οδήγησαν την καθεμιά από τις ισχυρές χώρες να υιοθετήσει μια στάση κυμαινόμενη μεταξύ παντελούς αδιαφορίας και φραστικής καταδίκης.

Η Γερμανία διατηρεί παραδοσιακούς οικονομικούς δεσμούς με την γείτονα και  την αντιμετωπίζει ως μια τεράστια αγορά για την διάθεση των προϊόντων και των  εμπορευμάτων της, πρωτίστως των  βιομηχανικών.Η Μ. Βρετανία, μια από τα ίδια κι ακόμα χειρότερα, καθότι αυτή τη στιγμή, με το σενάριο της οριστικής εξόδου από την Ε.Ε. χωρίς εμπορική συμφωνία να είναι το επικρατέστερο, αναζητεί εναγωνίως αγορες και εμπορικούς εταίρους.

Η πληγωμένη Ιταλία επηρεάζεται άμεσα από την παρέμβαση της Τουρκίας στη Λιβύη,  την καθημαγμένη αυτή χώρα. Αφενός επειδή τούτη λειτουργεί ως ανάχωμα των προσφυγικών και  μεταναστευτικών ροών κι αφετέρου πολλές ιταλικές εταιρείες έχουν συνάψει κολοσσιαία πετρελαϊκά συμβόλαια, ήδη από την εποχή Καντάφι.

Οι ΗΠΑ, απ'την άλλη,  δεν ξέρουν πού πατούν και πού βρίσκονται, με τον πρόεδρο Τραμπ να έχει συχνές επικοινωνίες με τον Ερντογάν στην λογική buisness as usual.Του είχε υποσχεθεί ότι θα " κλείσει" την αμαρτωλή ιστορία της Halkbank ( κατηγορείται ότι έσπαγε το εμπάργκο των κυρώσεων στο Ιράν), υπόθεση στην οποία φέρεται ως εμπλεκόμενος κι ο γαμπρός του τούρκου προέδρου και υπουργός οικονομικών• ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, έχει αναπτύξει συνεργασία και με τον γαμπρό του αμερικανού προέδρου. O tempora, o mores! Η κάποτε πλανητική υπερδύναμη στον αστερισμό της διπλωματίας των γαμπρών!

Η Ρωσία απ' την άλλη, η μεγάλη αυτή  ομόδοξη χώρα και ο στο διηνεκές πρόεδρός της, δεν φάνηκε να συγκινείται καθόλου.Ανακοίνωσε διά του Υπεξ της με κυνικότητα ότι  πρόκειται για εσωτερικό, κυριαρχικό ζήτημα της Τουρκίας.Δεν είναι διατεθειμένη να διαταράξει στο παραμικρό  τη στρατηγική της  συνεργασία με την Τουρκία σε διάφορους τομείς, του στρατιωτικού συμπεριλαμβανομένου. Δεν κρύβει τη μωροφιλοδοξία  του Πατριαρχείου Μόσχας περί τρίτης Ρώμης και την άρνηση κατ' ουσίαν της οικουμενικότητας του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Με αφορμή την αναγνώριση από την  μητέρα, Μεγάλη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως και την Εκκλησία της Ελλάδος της αυτοκεφαλίας της Ουκρανικής Εκκλησίας εξυφαίνει το σχέδιο υποβιβασμού του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Ο μύθος του ξανθού γένους καταρρίφθηκε για άλλη μια φορά.Επιβεβαιώνοντας την πικρή ιστορική αλήθεια.Με τους ανά την Ελλάδα κι όχι μόνο πουτινικούς να ψελίζουν ότι ευθύνεται η μονόπλευρη τάχα πολιτική της μικρής μας πατρίδας προς την Δύση, την Ε.Ε., τις Η.Π.Α. και την Ατλαντική Συμμαχία ( Ν.Α.Τ.Ο.).

Όλα τα παραπάνω, λίγο πολύ ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Αλλά πλην της Ρωσίας, για όλο τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο το ζήτημα έχει και μια διάσταση που παρορούμε.

Την επεσήμανα στον συνομιλητή, που έδειξε να ξαφνιάζεται.

Η Αγία Σοφία για τον ελληνορθόδοξο κόσμο αποτελούσε και αποτελεί ( αν και όχι στον ίδιο βαθμο) το ύψιστο σύμβολο της Ορθοδοξίας και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.Περισσότερο κι απ'τον δικέφαλο αετό.

 

Τούτο εκτός από τη λαϊκή παράδοση αποτυπώθηκε και στα ελληνικά γράμματα.Ενδεικτικό είναι το παρακάτω ποιήμα του σπουδαίου Κώστα Καρυωτάκη:

《Μαρμαρωμένε Βασιλιά πολύ δεν θα προσμένεις.Ένα πρωί απ' τα νερά  του Βόσπορου και πέρα θε να προβάλει λαμπερός, μιας Λευτεριάς χαμένης, ο ασημένιος ήλιος.Ω, δοξασμένη μέρα!》

Με εξαίρεση, όμως, την Αρβελέρ και τον Σβορώνο, η βυζαντινή αυτοκρατορία, καλώς ή κακώς, δεν εντάσσεται στην ιστορία της Ευρώπης. Η δυτική ιστοριογραφία την κατατάσσει αναφανδόν στην μαύρη τρύπα του Μεσαίωνα.

 

Ακόμα και για  τους  πιστούς χριστιανούς ή μη στην δυτική Ευρώπη,  ο περιλάλητος ναός  δεν συμβολίζει κάτι παραπάνω από ένα σπουδαίο, εμβληματικό  πολιτιστικό μνημείο της Ανατολής. Εξού κι εξέφρασαν με τρόπο διπλωματικό την λύπη τους, ενίοτε και την καταδίκη τους.

Όπως, επί παραδείγματι, η Γαλλική Δημοκρατία.

Το  Βυζάντιο, ως συνέχεια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στην Ανατολή, δεν σηματοδοτεί τίποτα το ιδιαίτερο για τον δυτικό κόσμο.Στην συνείδηση του μέσου Ευρωπαίου η λέξη Έλληνας συνδέεται με την αρχαία Ελλάδα.

Η Αγία Σοφία οικοδομήθηκε επί αυτοκράτορα Ιουστινιανού υπό την επίβλεψη δύο (2) Ελλήνων αρχιτεκτόνων, του Αρτέμιου του Τραλλιανού και του Ισιδώρου του Μιλήσιου.

Λειτούργησε για 916 χρόνια ως χριστιανικός ναός ( 57 εκ των οποίων , 1204-1261, ως καθολική εκκλησία μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους μισθοφόρους), 481 χρόνια ως τζαμί κι απ' το 1924 ως μουσείο, ύστερα από απόφαση του Κεμάλ Ατατούρκ.

Λαμβανομένων υπόψη των παραπάνω, δεν πρέπει να νας προκαλεί εντύπωση ότι η εν λόγω κίνηση του Τούρκου προέδρου προκάλεσε τόσο έντονες αντιδράσεις μόνο στον ελληνορθόδοξο κόσμο.

Ούτε να μας προκαλεί έκπληξη ότι πυροδότησε ιδεολογικές και πολιτικές συγκρούσεις και στην ίδια την Τουρκία. Η δήλωση του Τούρκου νομπελίστα Ορχάν Παμούκ είναι ενδεικτική του διαμορφωθέντος κλίματος. 《Το να μετατρέψουμε την Αγία Σοφία σε τζαμί είναι σα να λέμε στον υπόλοιπο κόσμο ότι, δυστυχώς, δεν είμαστε πλέον κοσμικό κράτος.Υπάρχουν εκατομμύρια Τούρκοι σαν εμένα που φωνάζουν εναντίον αλλά οι φωνές τους δεν ακούγονται》. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω...

Είναι ο Φεντεραλισμός, ηλίθιε!

Είναι ο φεντεραλισμός, ηλίθιε!

του Νίκου Γεωργαντά

Στο Εξ αν Προβάνς, μια μικρή γαλλική πόλη της περιφέρειας της Προβηγκίας 30 περίπου χλμ. βορείως της Μασσαλίας, λαμβάνει χώρα σε ενιαύσια βάση η συνεδρίαση του Κύκλου Οικονομολόγων, ενός θινκ τανκ (δεξαμενής σκέψης) στο οποίο μετέχουν διαπρεπείς οικονομολόγοι• μεταξύ των οποίων, Ζαν - Εβρέ Λορενζί, Λοράνς Μπουν, Ζαν Πιζανί - Φερί, Μπενουά Κερέ, Ολιβιέ Μπλανσάρ και άλλοι.

Φέτος οι συζητήσεις και η ανταλλαγή απόψεων, ένεκα του κορονοϊού, διεξήχθησαν στο Παρίσι.

"Η Ευρώπη θα επανακαθορίσει τους διαύλους της παγκόσμιας οικονομίας", τούτο ήταν το βασικό συμπέρασμα.

Όταν πρωτοδιάβασα την είδηση, η ασύνειδη αντίδρασή μου ήταν ένα μειδίαμα. "Γάλλοι, φιλοευρωπαϊστές είναι", σκέφτηκα,
" παρορούν την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, θεωρητικολογούν για το ευκταίο, όχι το εφικτό".

Λίγο μετά, ξεκίνησα να αμφισβητώ τις ανωτέρω σκέψεις, σχεδόν βεβαιότητες.

Είχα διαβάσει τις δηλώσεις της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν,προέδρου της Κομισιόν,  "Το Ευρωπαϊκό Ταμείο των 750 δισ. ευρώ είναι η απαρχή μιας νέας ευρωπαϊκής ενότητας".

Το συζήτησα με φίλο στα σόσιαλ μέντια.  Τα τελευταία,ειρήσθω εν παρόδω, συμβάλλουν ουσιαστικά στην σημασιολογική μεταλλαγή των λέξεων. Από πού κι ως πού φίλος;

"Λόγια, λόγια, έπεα πτερόεντα...Οι αποφάσεις αργούν!", μου έγραψε.

Αναμφίλεκτα, η υπερδεκαετής κρίση και η αναποφασιστικότητα της ΕΕ να παρέμβει δραστικά, κατασβένοντας την φωτιά στην έναρξή της,έχει κλονίσει ανεπανόρθωτα την εμπιστοσύνη στο όλο εγχείρημα.

Ξεφυλλίζοντας, ωστόσο,  τη FAZ διαβάζω, με τα ανερπακέστατα γερμανικά μου, συνέντευξη του "σκληροτράχηλου" Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε  "Να μην επαναλάβουμε τα λάθη που έγιναν στην ελληνική κρίση το 2010, τότε έπρεπε να δημιουργηθεί  Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο" ενώ πλέον χρειάζεται " κοινή οικονομική και δημοσιονομική πολιτική για να μην χαθεί η ευκαιρία".

Μολονότι πρόκειται για τολμηρή αυτοκριτική για συντηρητικό πολιτικό, είναι γεγονός ότι ως πανίσχυρος Υπουργός Οικονομικών συνέβαλε στον εξευτελισμό της ευρωπαϊκής ιδέας με την ανάμειξη του αμερικανόπνευστου ΔΝΤ στην ελληνική και ευρωπαϊκή  κρίση  χρέους με συνέπεια την ανακύκληση αυτής.

Μετά την πανδημία, όμως, του κόβιντ 19 και το λοκ ντάουν, η Ευρώπη έχει περάσει σε άλλο στάδιο.

Με μεγάλη καθυστέρηση αποφασίστηκε ένα πρώτο, δειλό πακέτο στήριξης στην λογική των μικροσυμβιβασμών για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων στον υγειονομικό τομέα και την στήριξη της απασχόλησης.

Κυριολεκτικά έλιωσαν πληκτρολόγια (γιατί όχι τόνοι μελάνης δεν χύθηκαν), για το τέλος της Ευρώπης. Η φράση "αμοιβαιοποίηση χρεών" προκαλούσε (κι εν πολλοίς προκαλεί) ρίγος και ανατριχίλα. Βόρειοι εναντίον Νοτίων, και τανάπαλιν.

Κι ύστερα ήρθε η συμφωνία Μέρκελ - Μακρόν. Αποφασίστηκε η σύσταση Ταμείου Ανάκαμψης 750 δισ. ευρώ (Next Generation EU) και το συντριπτικό ποσοστό των ποσών αυτών να διατεθούν στα κράτη μέλη με τη μορφή μη επιστρεπτέων επιδοτήσεων (και όχι δανείων). Και το κυριότερο, η Ε.Ε. ως υπερεθνικός οργανισμός θα  αντλήσει τα απαιτούμενα κεφάλαια με εγγύηση τον κοινοτικό προϋπολογισμό (Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο) 2021-2027. Γεγονός που οδηγεί έμμεσα σε αμοιβαιοποίηση χρέους, κάτι απολύτως αδιανόητο πριν δύο μήνες. Κυριολεκτικά ταμπού δεκαετιών και τοτέμ της δημοσιονομικής ορθοδοξίας! Κι ας λένε ό,τι θέλουν οι 4 φειδωλοί (Αυστρία, Δανία, Ολλανδία και Σουηδία).

Συνιστούν όλα τα παραπάνω ολοκλήρωση της Ε.Ε. στην ατέρμονη και αργόσυρτη πορεία ομοσπονδιοποίησης (ή ομοσπονδίωσης) προς τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης;

Φυσικά και όχι. Θα ήταν ουτοπικό. Δεν ονειρεύομαι φεντεραλισμούς* και τέτοια μεγαλοφιλόδοξα. Η επανενεργοποίηση, όμως, του γαλλογερμανικού άξονα είναι γεγονός, και μπορεί να κάνει την Ευρώπη πιο ισχυρή. Και ίσως λίγο πιο συμπαθή στου Ευρωπαίους.

Αρκεί, βέβαια, οι κυβερνήσεις να θέσουν μεταξύ των προτεραιοτήτων τους στην αξιοποίηση των σχετικών κονδυλίων ως βασικό πυλώνα την ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΟΧΗ, όχι απαραίτητα με την μορφή των επιδομάτων και των απευθείας μεταβιβάσεων στους δικαιούχους (κι αυτά είναι αναγκαία σε κάποιον βαθμό αρκεί να διαμοιράζονται με αντικειμενικά κριτήρια και στην βάση αληθών στοιχείων) αλλά ως ενεργές πολιτικές στήριξης της δημιουργίας θέσεων εργασίας.

Αρκεί και στους πολίτες, που καλούνται με εισόδημα 500-700 ευρώ να επιβιώσουν, να φτάσει μήνυμα ελπίδας... ...


* φεντεραλισμός= θεωρία και μορφή πολιτικής οργάνωσης με κεντρικό άξονα την ομοσπονδιοποίηση.

Η (συν)αίσθηση του ΔΗΜΟΣΙΟΥ - ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΟΥ χώρου ή κρύβοντας έναν μικρό Τραμπ...

      Ξενυχτισμένος, από την αβελτηρία μου να αφήνω πάντα για την τελευταία στιγμή τις "λογιστικές" μου υποχρεώσεις ( βλ. ΜΥΦ, οι επιτηδευματίες κατανοούν επακριβώς)- ίσως επίπτωση του εθισμού στη διαχρονική λογική της παράτασης-εναπόθεσα το σαρκίο μου στο κρεβάτι περί τις 03.00,το ξημέρωμα.

        Ξύπνησα κατα τις 07.30 και μου περνά από το νου η ιδέα " δεν πετάγομαι στην Αιγείρα, να εισπνεύσω λίγο αέρα;".

  Δυόμισι ώρες μετά είμαι στη θάλασσα.Παίρνω καφέ, νερό κι εφημερίδες και πάω για μπάνιο, κοντά στην ακροποταμιά, λίγο πιο πέρα απ' " του Θωμά".

  Η παραλία της Ακράτας, όπως καταχρηστικά είναι γνωστό, τις τελευταίες δεκαετίες του κατασκευαστικού και τουριστικού οργασμού, το επίνειο του τέως Δήμου με το αυτό όνομα,είναι μετά από χρόνια γεμάτη κόσμο.Ιούνη μήνα τόσους πολλούς παραθεριστές - επισκέπτες είχαμε χρόνια να δούμε.

      Στην παραλία, αμέσως,μου προκάλεσε εντύπωση το θηριώδες τζιπ, που είναι σταθμευμένο πάνω στην αμμουδιά. Λίγο πιο κάτω είναι στημένη τετράγωνη  ομπρέλα σαν κι αυτές που χρησιμοποιούν οι καφετέριες και ξαπλώστρες με στρώμα και μαξιλαράκια.

         Κάθισα παραπέρα, καταηλιού κι άρχισα να ξεφυλλίζω το ΒΗΜΑ, ιδίως τις σελίδες του πολιτισμού.

         Θέλοντας και μη, το μάτι μου έπεσε στο διπλανό ζευγάρι• αυτός 60 πλας, με βαμμένο μαλλί, με εξεζητημένα γυαλιά ηλίου, τίγκα στο αντιηλιακό, τσιτωμένος από τα υαλουρονικά ή κάτι παρεμφερές, έπινε τον καφέ του, κάπνιζε πούρο και κάτι μουρμούριζε.Αυτή προφανέστατα κάτω από τα 30, με ξανθά μαλλιά σαντρέ, υπερβολικά στιλιζαρισμένα, μακιγιαρισμένη στη λογική φαγιούμ, με τόσο ψηλοτάκουνα "τσόκαρα"  που την δυσκόλευαν να περπατήσει, μαγιό - μπικίνι που φωνάζει "κοιτάξτε με", παστωμένη στα λάδια, και κορμί χτισμένο με τη συνδρομή σιλικόνης.

    Αισθητική νεοπλουτίστικη, σκέφτηκα προς στιγμήν.

        "Κατάντησα αηδία", είπα μετ' ολίγον από μέσα μου. Είναι άδικο, και σε κάθε περίπτωση, παρακινδυνευμένο να κρίνεις κάποιον από την εξεζητημένη εμφάνιση.Αφού αυτονών τους αρέσει, εμένα τι λόγος μου πέφτει.

      Βούτηξα στο νερό,που ήταν γαλήνιο, λάδι. Κυριολετικά παγάκι, δεν είχε ζεσταθεί καθόλου σε σύγκριση με την προηγούμενη εβδομάδα.Παρατήρησα, επίσης  ότι επέπλεαν ψόφια έντομα και μυρμήγκια, ενώ και η γνωστή " σαπουνάδα" έκανε την εμφάνισή της, όταν κάποιος κολυμβητής ανάδευε την ακίνητη, υγρή επιφάνεια.

        Βγήκα γρήγορα, σχεδόν αμέσως, ήπια 2-3 ρουφηξιές καφέ, φασκιώθηκα με την πετσέτα και εστίασα την προσοχή στην εφημερίδα.

      Το μόνο που ακουγόταν ήταν ο βόμβος από το συγκεντρωμένο πλήθος λουόμενων, μπροστά από τα καφέ με τις ομπρέλες και τις ξαπλώστρες, πέρα μακριά.Ατελείωτες φωνές, κάποιες με τη μορφή ηχούς.

      Γυρίζοντας, κάποια στιγμή το κεφάλι προς τα δεξιά, προς το πολύβουο κομμάτι της παραλίας, είδα να έρχεται προς το μέρος μας μια μαυροφορεμένη γυναίκα, με 6 παιδιά.Είναι τσιγγάνοι, που συχνά πυκνά αράζουν τις μεσημεριανές, θερινές ώρες κάτω από τους ευκάλυπτους της παραποτάμιας περιοχής. Συνέχισα αμέριμνος την ανάγνωση.

      Ο μίστερ " υαλουρονικό", από δίπλα, μόλις τους αντίκρισε, θορυβήθηκε.Σηκώθηκε ανάστατος κι άρχισε να φωνάζει: 

-" Πού πάτε, θα μας κολλήσε τίποτα, πηγαίνετε παραπέρα, είμαι γιατρός εγώ και ξέρω..."

- " Είναι δική σου η θάλασσα;", του είπε η γυναίκα με τα κατάμαυρα ρούχα και συνέχισε την πορεία της με τα μικρά να την ακολουθούν, όπως οι μέλισσες τη βασίλισσα.

     Αυτός εξεμάνη και φώναζε ακατάληπτα.Το έτερόν του ήμισυ τον παρακαλούσε 

" ηρέμησε, αγαπούλα μου, άσ' τους να πάνε στα κομμάτια τους παλιόγυφτους".

    Σε λίγο η γυναίκα και τα παιδιά είχαν κάθισει αρκετά πέρα, κοντά στο ποτάμι.Τα μεγαλύτερα παιδιά, 2 κορίτσια βοήθησαν τα μικρότερα να φορέσουν μαγιό και αμέσως βούτηξαν χαρούμενα στη θάλασσα.Παρατήρησα ότι το μικρότερο, ένα αγοράκι  δεν είχε μαγιό και παραπονιόταν, οπότε έκανε μπάνιο γυμνό. 

   Οι διπλανοί, συζητούσαν για το πόσο επικίνδυνοι από υγειονομικής απόψεως κι όχι μόνο είναι οι τσιγγάνοι.Ο "γιατρός" παρατηρούσε ότι είναι εστίες και φορείς μικροβίων, ανεπίδεκτοι μαθήσεως αλλά άσοι στις κλοπές και την εγκληματικότητα.Η συμβία υπερθεμάτιζε ότι δεν έχουν αφήσει χάλκινο για χάλκινο αντικείμενο και δεν πλένονται.Και ότι οι καθώς πρέπει πολίτες πληρώνουν φόρους για τα επιδόματα που παίρνουν.

        Στοιχηματίζω, χωρίς να τους γνωρίζω, ότι είναι ταυτόχρονα θιασώτες του Τραμπ, οπαδοί του αντιεμβολιαστικού κινήματος, λάτρεις της άποψης ότι δεν υπάρχει κορονοϊός, ότι όλα είναι σχέδια της νέας τάξης και των μίσθαρνων οργάνων αυτής• αλλά ο Τζορτζ Φλόιντ στην Αμερική πέθανε από κορονοϊό.Εξάλλου ποιος νοιάζεται, ήταν μαύρος.

        Ανεξαρτήτως όλων αυτών, τύποι σαν και δαύτους  στερούνται το βασικό χαρακτηριστικό γνώρισμα με το οποίο είτε η φύση είτε ο θεός ( ανάλογα με το αν κανείς πιστεύει τη θεωρία της εξέλιξης ή του Δημιουργού) επιδαψίλευσε το ανθρώπινο γένος: την ανθρωπιά.Κι ήταν υποτίθεται και 

"γιατρός".

    Αυτό, βέβαια, δεν με εκπλήσσει.Στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις.Εδώ ο άλλος εγχειρούσε για τόσο καιρό και συμμετείχε σε ιατρικές πράξεις σε ιδιωτικά θεραπευτήρια,   με μόνο κίνητρο την εξαπάτηση ασθενών και απελπισμένων.Εκτός αυτού, το επάγγελμα και το κοινωνικό στάτους ουδεμία σχέση έχουν με τη μόρφωση υπό την ευρύτερη έννοια και τη λογική.

        Κοιτούσα πίσω από τα μαύρα γυαλιά μια τα παιδιά να παίζουν και μια το μουσαντέ 

(στην εμφάνιση, όχι στις ιδέες δεν υστερούσαν) ζεύγος "Τραμπ - Μελάνια".Σηκώθηκα κι έφυγα νιώθοντας αμηχανία και ντροπή.Οχυρωμένος πίσω από την άποψη ότι δεν μπορείς να κάνεις διάλογο με ευρισκόμενους σε παραλήρημα.Πεπεισμένος, όμως, ότι χωρίς διαμαρτυρία τα πράγματα δεν αλλάζουν....

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΣΥΝΗΘΕΙΑΣ.ΟΛΑ;

  Φθάνω στην θάλασσα, ώρα 13.10.Αράζω τ' αμάξι κυριολεκτικά πάνω στην αμμουδιά.Τι κακή συνήθεια κι αυτή.Παίρνω τον καφέ, το νερό, την εφημερίδα και την πετσέτα•ποτέ, απο παιδί, δεν ήθελα να κουβαλώ πολλά πράγματα στην παραλία, τα απολύτως απαραίτητα.Κι αν.

  Έχει κόσμο, όχι πάρα πολύ.Είμαι στην ακροθαλασσιά, κοντά στο ποτάμι, περιοχή που προτιμούν οι λιγότεροι, σχετικά μακριά από τις καφετερίες.

  Σκόρπιες παρέες κάτω από πολύχρωμες ομπρέλες.Σχεδόν ποτέ δεν πάω με ομπρέλα στην θάλασσα.Βαριέμαι να την ανοίξω.Λατρεύω να κάθομαι στο ίσκιο, κάτω από κανένα διαβολοδέντρι.Αν είναι όλα κατειλημμένα, παστώνομαι στο αντηλιακό, δείκτης 50.Μπαίνω γρήγορα στο νερό κι όταν βγω, λίγα λεπτά μετά κουκουλώνομαι με την πετσέτα.Καλύτερα να μοιάζω με ταλιμπάν παρά εγκαύμστα στο σβέρκο, στα χέρια, στην πλάτη.Το δέρμα μου δεν αντέχει τον ήλιο.

   Παρατηρώ ότι οι πιο πολλοί είναι καθήμενοι και κοιτούν την θάλασσα,τα ισχυρά ρεύματα που διαγράφονται έντονα.Στα ρηχά το νερό είναι σιέλ, πιο μέσα βαθύ μπλε.Έχει αέρα, μαΐστρο, ιδιαζόντως ισχυρό.Αλλά λόγω γεωμορφίας την συγκεκριμένη παραλία δεν την πιάνει το κύμα.Κολυμπούν κυρίως παιδιά που φωνάζουν χαρούμενα.Και κάποιοι ηλικιωμένοι.

  Αποφασίζω να μπω.Έχω αρχίσει να πυρακτώνομαι απ' τον ήλιο.Ακουμπώ την άκρη των δαχτύλων μου.Το νερό ψυγείο, κατάψυξη.Κλασικός Κορινθιακός, παγωμένος τον  Ιούνη, μέτριος τον Ιούλη, ζεστός Αύγουστο, Σεπτέμβρη, Οκτώβρη, ακόμα και Νοέμβρη που ' χω δοκιμάσει.

  Προχωρώ μέχρι το γόνατο.Μου σηκώνεται κυριολεκτικά η τρίχα.Καρπούζι ή μπίρες σε 3' θα πάγωναν, κατάλληλα για βρώση και πόση.

  Βουτώ απότομα, δεν με έπαιρνε άλλο, άρχισε να καίγεται το δέρμα.Νιώθω ότι κολυπμώ μέσα σε ποτήρι σπιτική λεμονάδα, τίγκα στα παγάκια.

  Παίρνει το αυτί μου  δυο ηλικιωμένες κυρίες, που κολυμπούν αμέριμνες, ότι έχουν σαράντα λεπτά μέσα στο νερό.《 Δεν κρυώνετε;》, τις ρωτώ, 《 εμένα το νερό μου φαίνεται μπούζι》. 《Είναι λίγο κρύα》, λέει η μια 《αλλά αυτό είναι και το ωραίο, φυσικό λίφτινγκ!》. Πριν προλάβω να ανοίξω το στόμα μου, η έτερη κολυμβήτρια κάμποσων Ιουνίων ( 75 και πάνω θα 'λεγα) μου λέει 《 Δεν την λες και κρύα, δροσερή είναι.Όλα είναι θέμα συνήθειας.10-15 λεπτά μετά θα σας φαίνεται ωραία》. Συνομιλία σε πληθυντικό ευγενείας.Χαιρετώ και βγαίνω γρήγορα. Σπριντ.

  Σκουπίζομαι πολύ σχολαστικά με την πετσέτα.Πιάνω στα χέρια το κινητό.Στην οθόνη βλέπω τα χείλη μου, είναι μοβ απ'το δροσερό νερό.Ο ήλιος μοιάζει παρηγορητικά απολαυστικός.

  Πίνω μια ρουφηξιά καφέ κι ανοίγω την εφημερίδα, την ξεφυλλίζω.Αλλά δεν προσέχω τις ειδήσεις, τα σχόλια, τις φωτογραφίες. Κοιτάζω τις κυρίες ακόμα να κολυμπούν.Κι αναλογίζομαι το προλεχθέν 《 όλα είναι θέμα συνήθειας》. Όλα;